εκεινη...

την ώρα που νυχτώνει φοβαμαι την μοναξια σου. φοβαμαι πως κάθε σουρουπο που περναει επανω απο το κορμι σου σε διωχνει πιο μακρια. οχι απο μενα. γι'αυτο εκεινη την ωρα παντα θελω να σε κραταω. θα σου μαθαινα πως να την διωχνεις αλλα είσαι σαν και εμενα τελικα. την αγαπας. και να την εδιωχνες, θα την εψαχνες ξανα παντου. αν την κοιμιζες ομως; για λιγο. εκεινες τις φορες εστω που μπερδεύονται τα χειλη μας. εκεινες τις φορες που κλεινεις τα ματια και κοιμασαι επανω στο χερι μου. εκεινες τις φορες που κολυμπαω βαθια μεσα στο γκρι σου και δεν θελω να φυγω. θα 'ρθει μια φορα που δεν θα φυγω. απο το δειλινο μεχρι το ξημερωμα θα κοιμασαι επανω στο χερι μου και θα ανασαινω στον λαιμο σου τα λογια που ποτε δεν θα σου πω. θα'ρθει μια φορα που θα σε σκεπασω με το πουκαμισο σου να μην κρυωνεις. και θα κλεψω μονο ενα μανικι σου να σκεπαστω και εγω. τοτε θα κοιμαται η μοναξια σου. θα φυλακισω την στιγμη και θα στην κρεμασω πανω απο το τζακι να σε ζεσταινει η αναμνηση οταν θα θες την ζεστασια και δεν θα μου την ζητησεις.
κλεισε τα ματια μωρο μου.
μην φοβασαι.
οσες φορες με ζητησεις, θα ερχομαι...
οσες φορες με διωξεις, θα φευγω...

μακρια...

Θα 'θελα να ζουσαμε μακρια. Κάπου, οπου θα ξυπνουσαμε με ελληνικο καφε πισω από ένα παραθυρο που θα εβλεπε δυο μπλε και ένα πρασινο. θα περπατουσαμε ξυπολυτοι ολη την ημερα πανω σε φλοκατες τους χειμωνες και σε μαρμαρα δροσερα τα καλοκαιρια. Ο ορκος μας δεν θα ηταν ένα κομματι χρυσου σε δαχτυλα ουτε υπογραφες με το αριστερο σε επισημα χαρτια. Μαζι για οσο. Ελευθεροι. Θα φυτευα πορτοκαλι ιβίσκους σε γλάστρες και σε χωματα και εσυ θα εστριβες τσιγαρα τα απογεύματα. Χωρις επικοινωνίες. Μονο με τον ηλιο θα ζουσαμε. Θα ανακάτευα μπαχαρια σε μικρες κατσαρολες και θα μου εσκαγες ένα φιλι στο μαγουλο. Τα βραδια θα περπατουσαμε για λιγο με συνοδο ένα αγγιγμα και μια φλυαρη σιωπη. Εγώ και εσύ, φιλια που δεν παλιωνουν, σωματα που ιδρωνουν μες το καταχείμωνο και παγωτο στο κρεββατι. Εγω και εσυ χωρις δηλητηρια.
Αυτό είναι ένα ωραιο ονειρο…

πρωινο τσιγαρο ΙΙ..

ασε με. ασε με να το γευτω το μελι. με γεμίζεις με μπαχαρια και σε σκεπαζουν τα αρωματα της ανατολής αλλα το μελι μου το κρυβεις. νιωθω σαν μικρο κοριτσι. με ενα φορεμα μωβ και δυο κοτσίδες μαυρες, παιρνω την καρέκλα να φτασω στο ψηλο ντουλαπι. με κοιτας και χαμογελας με κακια. σ'αρεσει που σκαρφαλωνω με κίνδυνο να πεσω για να γευτω κατι που δεν εχεις κρυψει εκει. και εγω πεισμωνω σαν κακομαθημενη πριγκήπισσα. και ψαχνω ψαχνω ψαχνω. εχεις φυγει απο το δωματιο και εγω ακομα ψαχνω.
νομιζω πως κουραστηκα. λεω να το βγαλω το φορεμα το μωβ και να λυσω τις κοτσιδες. να ντυθω το κυριλικι μου και να φυγω. γιατι οταν ζητιανευω θα με λυπηθεις και κάτι θα μου δωσεις. το θεμα ειναι να μου δωσεις οχι κατι αλλα το μέλι. και να το δώσεις γιατι γουσταρεις οχι γιατι το ζητησα.
αυτή ηταν πάντα η διαφορά μας.

Francesca: So, do you want more eggs or should we just fuck on the linoleum one last time?

πρωινο τσιγαρο...

δεν ξερω πως να σου μιλαω πια. γι'αυτο και δεν το κάνω. σε φανταζομαι να σκορπας χαμογελα και να μιλας ακατάπαυστα και νιωθω ενα τσιμπημα μεσα μου. ζηλευω.. και θυμώνω.. ζηλευω που δεν σε αγγιξα τοσο ώστε να μου μιλας μονο με σιωπη. θυμώνω που δεν σε αγγιξα τοσο ώστε να μου μιλας μονο με σιωπη. ζηλευω που βρισκεις λεξεις και τις βαζεις στην σειρα. θυμώνω που οι δικές μου δεν μ'αφηνουν καν να τις αγγιξω. ζηλεύω που το βλέμμα που με παραλύει χαρίζεται και αλλου. θυμώνω που το δικο μου δεν το θελεις πια. ζηλεύω που κάπου, κάποιο κορμί χορευει με ευγνωμοσύνη στα χέρια σου. θυμώνω που το δικό μου πεισματικά αρνείται να χορέψει.
οσες ευχες και αν σου ψυθιρισα στο αυτι τις ώρες που κοιμόσουν, τοσες κατάρες θελω να σου φωνάξω δυνατα τις ώρες που ξυπνάς.
ναι, ειμαι αδύναμη.
δ ε ν θ ε λ ω ν α ζ ε ι ς χ ω ρ ι ς ε μ ε ν α

Denys: You've ruined it for me, you know.

Karen Blixen: Ruined what?

Denys: Being alone.

πρωι...

μέσα στην ντουλαπα, δίπλα απο το ενα και μοναδικό φόρεμά μου, κρέμεται η πανοπλία μου. είναι φτιαγμένη απο το υλικο που έφτιαξα εκείνο το τελευταίο βράδυ. ανακάτεψα μέσα στο κενό, μιση κουταλιά εγωισμό, δυο τριτα αξιοπρέπεια, δυο κουπες απο το άδειο σου βλέμμα για να μην το ξεχάσω, μια πρέζα απογοήτευση και το υπόλοιπο το γέμισα με αλατόνερο. καθε πρωι την φοράω. την συνδυάζω πάντα με παγωμένο βλέμμα και αδιάφορο ύφος που της ταιριάζουν πολυ και τρέμω μην με καταλάβεις. και εσυ βλέπεις μονο αυτο. καλύτερα που αχρηστα κατάντησαν τα αληθινά σου μάτια. ετσι οταν θα'ρθεις δεν θα βρεις τις δυο λέξεις που θα με ξεκλειδώσουν...

πιανο..

μου παν πως δεν εκλαψα πολυ οταν γεννηθηκα. λιγο μονο όσο για να μπει αερας στα πνευμόνια μου. κόντεψα να τον χασω ειπαν σαραντα ημερες μετα αλλά σωθηκα απο ενα δαχτυλο μητρικό. μαλλον γι'αυτο οταν φοβαμαι ονειρεύομαι πως ακομα το βυζαίνω. μετα δεν εκλαψα ξανα. ουτε οταν πεινουσα. μονο κοιτουσα γυρω και σταθηκα νωρις στα ποδια μου για να αγγιξω αυτα που εβλεπα. παντα αγγιζα, μυριζα και ακουγα. νομιζω αυτες ειναι οι αγαπημενες μου αισθησεις. τα ματια δεν τα αγαπησα, σαν ηθελα να απολαυσω, παντα τα εκλεινα. και με την λαλια δεν τα βρηκαμε ποτε. μ'αρεσαν οι ηχοι αλλα οχι της δικης μου της φωνης. οι ερωτες ερχονται απροσμενα. ερωτευεσαι τα πληκτρα ενος πιανου και το ποτιζεις δάκρυα τοσο ευκολα, σαν ενα μεγαλο ευχαριστω για οσα σου χαρίζει. ερωτευεσαι τα γραμματα που βαζοντας τα διπλα διπλα φτιαχνουν λεξεις και ταξίδια. γι'αυτο τα κουβαλας επάνω σου, καβουκι σου. γεμισα καβουκια. ολους τους ερωτες μου επανω μου για προστασία. ακομα και το μητρικο δάχτυλο δεν σου μαθαίνει, δεν σε προετοιμαζει για την στιγμή που θα γυμνωθεις χαρίζοντας ενα ενα τα καβουκια σου. ουτε και για εκείνη που ενα πιανο παιζει και εσυ μαζευεις τα μισα καβουκια σου απο το πεζοδρόμιο.
οποιος δεν κλαψει πολυ σαν γεννηθει λενε, δεν θα κλάψει και σαν μεγαλώσει. ίσως γι'αυτο δεν με είδες να γίνομαι νερο μπροστα σου. είναι που εχω λίγα δάκρυα και οι νυχτες ειναι πολλες...