μελωδια..

σκεφτόμουν πως αν μπορουσα να γράψω μουσική θα σου εγραφα μια μελωδια. Χωρίς στίχους. Θα καθόμουν στο πιάνο μου (το θυμάσαι εκει στην γωνια;) και εσυ κάτω στο χαλι. θα σε κοιτουσα και θα σου ελεγα πως αυτο νιωθω. Δεν ξερω τι θα καταλάβαινες. Είμαι πολυ "ποιητική" λες και αυτό στα αυτιά μου, μονο για κάτι κακο ακουγεται. θα με ρώταγες τι λεει. και θα σου έλεγα πως λεει για δυο ανθρωπους γεννημένους μαζι-χωρια. απο αυτους τους καταραμένους που περνάνε μια ζωή κρυμμένοι σε γωνίες και σκοτάδια γιατι το φως τους τρομάζει. μαζι στα σκοτάδια και χωρια στο φως. από αυτους που λόγια πολλα δεν λενε. πράξεις μονο μονιμη παρεξήγηση. "γιατι ήρθες" δεν ρωταει κανείς τους. απο αυτούς που ήξεραν αλλά δεν τόλμησαν. Υφέσεις θα εχει η μελωδία μου. τις αγάπησα απο την πρωτη στιγμή γιατί οι διέσεις μου είχαν φανεί σνομπ. ελα κατσε πιο κοντα, θα σου πω και για την αναίρεση. είναι κάπως σαν την ισορροπία. το φυσικο. ουτε διεση ουτε υφεση. το αυτονόητο. λεει και για τα μάτια σου. σε εκεινο το σημείο που αγριεύει η μελωδία και ζητάει piano forte. σαν να φυσηξε μαϊστρος δυνατός. σήκωσε κυματα και πήρε τις ομπρέλες. ετσι ειναι τα μάτια σου, αλλά δεν τα φοβάμαι πια. λέει και για μένα που σε ενιωσα. ναι καλα το καταλαβες. εκεινο το μελαγχολικο σημειο, για μενα λεει. που δεν σου μιλάω και αναρωτιεσαι γιατι, "γιατί δεν μπορω να σε κάνω να καταλάβεις πως με ενα αγγιγμα κουνιουνται τα βουνα και οι ωκεανοί ανάποδα γυρίζουν".
ολα οσα δεν μπορεις να καταλάβεις μεσα σε μια μελωδια... ίσως ετσι...