την πρωτη φορα που δεν ηρθες σου ειχα στριψει ενα τσιγαρο. το ακουμπησα κατω στην μια γωνια του δωματιου. σου εστριψα καινουργιο για την δευτερη φορα που δεν ηρθες και το εβαλα δίπλα στο πρωτο. οσες οι φορες τοσα και τα τσιγαρα. τα απλωσα στο πατωμα και σχηματισα το προσωπο σου να δω αν το θυμάμαι. μετα τα κλωτσησα με δυναμη γιατι δεν είχα ξεχασει ουτε μια ρυτιδα σου. τωρα πια εχω ενα σπιτι γεματο τσιγαρα. κοιμαμαι πανω τους και τρωω παρεα τους. τωρα που το σκεφτομαι θα πρέπει να βαλω και στο μπαλκονι αλλα φοβάμαι μηπως μου τα παρει ο αερας. γι'αυτο θα γεμισω τις γλάστρες...
Το κινέζικο κουτί
Πριν από 19 λεπτά
5 σχόλια:
Λέτε, άμα αρχίσετε να τα καπνίζετε να τον ξεχάσετε...;
(καλά, μη βαράτε, μια ιδέα ήταν...)
:)
άραγε, ποιος θα αντέξει αυτή τη συνύπαρξη;
η απουσία του ή η παρουσία τους;
κείμενο και βιολάκι γαμημένο μαζί, πως να τα αντέξω. Ανάβω το εκατομμυριοστό που έκοψα από το δενθαερθειςποτε δέντρο σας.
@κατασκοπε: θα μελετησω την πρότασή σας!!! (δεν βαραω καθότι αρκετές σφαλιαρες φάγατε μέχρι να πατε στο μαιευτήριο συν μια με την επιστροφή σας στο σπίτι!)
:))
@κερασι: κανείς τους φαντάζομαι...
@χνουδι: τωρα που μου το θεσατε ως δέντρο δεν φανταζει τοσο κακο το δενθαερθειςποτε....
Δημοσίευση σχολίου