εν λευκω..

θα 'ναι μαλλον που δεν εμαθα ποτε να κλεβω. ουτε λεξεις ουτε χαδια ουτε βλεμματα. θα'ναι μαλλον που πιστευω πως τιποτα κλεμμενο δεν εχει αξια. προτιμω να μου χαριζουν. το κλεμμενο πρεπει να επιστραφει καποια στιγμη. το χαρισμενο οχι. το κρατας αγκαλια, το γευεσαι, το ακουμπας στο μαξιλαρι σου και τελικα ο χρονος το ταξιδευει μεχρι το παλιο μπαουλο της ψυχης. φεύγεις και ερχεσαι γεματος κλοπιμαια. εχεις μαθει να κλεβεις αλλα δεν εμαθες να ξεχωριζεις τα χαρισμενα. παρερμηνευεις τις σιωπες για αδυναμιες και εγω τα λογια για αγαπες. κακος συνδυασμος. οταν σωπαινω φοβασαι και με γεμιζεις ναζια. οταν μιλας φοβαμαι και κλεινω ολες τις πόρτες. είμαι σαν δεντρο. περνούν οι εποχες απο πανω μου και με χρωματιζουν. αλλά εσύ εισαι σαν το φυτο που τυλιγεται στον κορμο μου και με αλλαζεις. με πληρη αγνοια της δυναμης μου επανω σου, θα περασουν αιωνες και θα γινω σαν εσενα. τοτε, θα κλεψω..