πιανο..

μου παν πως δεν εκλαψα πολυ οταν γεννηθηκα. λιγο μονο όσο για να μπει αερας στα πνευμόνια μου. κόντεψα να τον χασω ειπαν σαραντα ημερες μετα αλλά σωθηκα απο ενα δαχτυλο μητρικό. μαλλον γι'αυτο οταν φοβαμαι ονειρεύομαι πως ακομα το βυζαίνω. μετα δεν εκλαψα ξανα. ουτε οταν πεινουσα. μονο κοιτουσα γυρω και σταθηκα νωρις στα ποδια μου για να αγγιξω αυτα που εβλεπα. παντα αγγιζα, μυριζα και ακουγα. νομιζω αυτες ειναι οι αγαπημενες μου αισθησεις. τα ματια δεν τα αγαπησα, σαν ηθελα να απολαυσω, παντα τα εκλεινα. και με την λαλια δεν τα βρηκαμε ποτε. μ'αρεσαν οι ηχοι αλλα οχι της δικης μου της φωνης. οι ερωτες ερχονται απροσμενα. ερωτευεσαι τα πληκτρα ενος πιανου και το ποτιζεις δάκρυα τοσο ευκολα, σαν ενα μεγαλο ευχαριστω για οσα σου χαρίζει. ερωτευεσαι τα γραμματα που βαζοντας τα διπλα διπλα φτιαχνουν λεξεις και ταξίδια. γι'αυτο τα κουβαλας επάνω σου, καβουκι σου. γεμισα καβουκια. ολους τους ερωτες μου επανω μου για προστασία. ακομα και το μητρικο δάχτυλο δεν σου μαθαίνει, δεν σε προετοιμαζει για την στιγμή που θα γυμνωθεις χαρίζοντας ενα ενα τα καβουκια σου. ουτε και για εκείνη που ενα πιανο παιζει και εσυ μαζευεις τα μισα καβουκια σου απο το πεζοδρόμιο.
οποιος δεν κλαψει πολυ σαν γεννηθει λενε, δεν θα κλάψει και σαν μεγαλώσει. ίσως γι'αυτο δεν με είδες να γίνομαι νερο μπροστα σου. είναι που εχω λίγα δάκρυα και οι νυχτες ειναι πολλες...