μέσα στην ντουλαπα, δίπλα απο το ενα και μοναδικό φόρεμά μου, κρέμεται η πανοπλία μου. είναι φτιαγμένη απο το υλικο που έφτιαξα εκείνο το τελευταίο βράδυ. ανακάτεψα μέσα στο κενό, μιση κουταλιά εγωισμό, δυο τριτα αξιοπρέπεια, δυο κουπες απο το άδειο σου βλέμμα για να μην το ξεχάσω, μια πρέζα απογοήτευση και το υπόλοιπο το γέμισα με αλατόνερο. καθε πρωι την φοράω. την συνδυάζω πάντα με παγωμένο βλέμμα και αδιάφορο ύφος που της ταιριάζουν πολυ και τρέμω μην με καταλάβεις. και εσυ βλέπεις μονο αυτο. καλύτερα που αχρηστα κατάντησαν τα αληθινά σου μάτια. ετσι οταν θα'ρθεις δεν θα βρεις τις δυο λέξεις που θα με ξεκλειδώσουν...
Το κινέζικο κουτί
Πριν από 19 λεπτά
5 σχόλια:
απ τα κεραμίδια της σκεπής να κρέμονται σαν λιναριές τα πόδια, μετρώντας τα δόντια από τις εφηβικές αναταράξεις που χάθηκαν τα χαράγματά τους στα ρυτιδώματα των δέντρων
η πανοπλία σου υπεροχα μοναδική.. καλησπέρα λυπημένη μου..
ΑΝ έρθει...
Έξoδο κινδύνου έχουν οι πανοπλίες;
@κωστη: βουτια απο τα κεραμιδια χωρις πανοπλια.. θελεις να κάνουμε;
@πριγκηπέσσα: σ'ευχαριστω καλή μου.. καλημερα
@κατασκοπε: χρησιμοποιώντας το "αν" δεν θα προλάβω να ντυθω την πανοπλία. πιστευοντας πως "θα", την εχω ετοιμη :))
@χνουδι: εχουν καλη μου δυστυχως... φτάνει να βρεθεί ο σωστός συνδυασμός..
Δημοσίευση σχολίου