μακρια...

Θα 'θελα να ζουσαμε μακρια. Κάπου, οπου θα ξυπνουσαμε με ελληνικο καφε πισω από ένα παραθυρο που θα εβλεπε δυο μπλε και ένα πρασινο. θα περπατουσαμε ξυπολυτοι ολη την ημερα πανω σε φλοκατες τους χειμωνες και σε μαρμαρα δροσερα τα καλοκαιρια. Ο ορκος μας δεν θα ηταν ένα κομματι χρυσου σε δαχτυλα ουτε υπογραφες με το αριστερο σε επισημα χαρτια. Μαζι για οσο. Ελευθεροι. Θα φυτευα πορτοκαλι ιβίσκους σε γλάστρες και σε χωματα και εσυ θα εστριβες τσιγαρα τα απογεύματα. Χωρις επικοινωνίες. Μονο με τον ηλιο θα ζουσαμε. Θα ανακάτευα μπαχαρια σε μικρες κατσαρολες και θα μου εσκαγες ένα φιλι στο μαγουλο. Τα βραδια θα περπατουσαμε για λιγο με συνοδο ένα αγγιγμα και μια φλυαρη σιωπη. Εγώ και εσύ, φιλια που δεν παλιωνουν, σωματα που ιδρωνουν μες το καταχείμωνο και παγωτο στο κρεββατι. Εγω και εσυ χωρις δηλητηρια.
Αυτό είναι ένα ωραιο ονειρο…