την ώρα που νυχτώνει φοβαμαι την μοναξια σου. φοβαμαι πως κάθε σουρουπο που περναει επανω απο το κορμι σου σε διωχνει πιο μακρια. οχι απο μενα. γι'αυτο εκεινη την ωρα παντα θελω να σε κραταω. θα σου μαθαινα πως να την διωχνεις αλλα είσαι σαν και εμενα τελικα. την αγαπας. και να την εδιωχνες, θα την εψαχνες ξανα παντου. αν την κοιμιζες ομως; για λιγο. εκεινες τις φορες εστω που μπερδεύονται τα χειλη μας. εκεινες τις φορες που κλεινεις τα ματια και κοιμασαι επανω στο χερι μου. εκεινες τις φορες που κολυμπαω βαθια μεσα στο γκρι σου και δεν θελω να φυγω. θα 'ρθει μια φορα που δεν θα φυγω. απο το δειλινο μεχρι το ξημερωμα θα κοιμασαι επανω στο χερι μου και θα ανασαινω στον λαιμο σου τα λογια που ποτε δεν θα σου πω. θα'ρθει μια φορα που θα σε σκεπασω με το πουκαμισο σου να μην κρυωνεις. και θα κλεψω μονο ενα μανικι σου να σκεπαστω και εγω. τοτε θα κοιμαται η μοναξια σου. θα φυλακισω την στιγμη και θα στην κρεμασω πανω απο το τζακι να σε ζεσταινει η αναμνηση οταν θα θες την ζεστασια και δεν θα μου την ζητησεις.
κλεισε τα ματια μωρο μου.
μην φοβασαι.
οσες φορες με ζητησεις, θα ερχομαι...
οσες φορες με διωξεις, θα φευγω...
Δέκα
Πριν από 33 λεπτά
6 σχόλια:
Αχ αυτή η μοναξιά.. Μακάρι να κοιμόταν κι αυτή σαν κι εμάς. Ώρες ολόκληρες. Αλλά φοβάμαι πως λίγο πέφτουν τα βλέφαρά της βαριά και μετά ανοίγει τα μάτια απότομα, μη μας χάσει δευτερόλεπτο. Μας παρακολουθεί και μας προσέχει..
Δεν ξέρω αν έχω διαβάσει κάτι πιο τρυφερό...
@eraserhead: την κουβαλάμε μεσα μας... καλως ορίσατε
@psychomechanic: τρυφερότητα της πρέπει της αγαπης δεν νομιζετε;
καλως ορίσατε και εσεις...
Βλέπω πως αυτή η πάλη με το ανίατο, τελειωμό δεν έχει. Εσείς όμως εκεί. Στις επάλξεις. Μέχρι τελικής πτώσης. Μπράβο κυρία De Sad (charlotte) :) είμαι μαζί σας!
Βλέπω πως αυτή η πάλη με το ανίατο, τελειωμό δεν έχει. Εσείς όμως εκεί. Στις επάλξεις. Μέχρι τελικής πτώσης. Μπράβο κυρία De Sad (charlotte) :) είμαι μαζί σας!
hηδδ345φ (δις): ατρομητο σας βρίσκω!! :))
πολυτιμη η συντροφια σας, το ξερετε αλλωστε...
Ανάρτηση Σχολίου