τελικα..

βρηκα το μυστικο. αλλος τοτε αλλος τωρα και σκεφτομαι πως γινεται. ή αγαπας το σκοταδι ή οχι. δεν προσαρμοζεσαι αναλογα με το ποιος αναβει το φως. ολες οι ομοιοτητες, δεν υπηρξαν. προσαρμογη σαν ερπετο που κρυβεται. ο πιο εξυπνος τροπος να ξεφευγεις ενω αντίθετα, σκεψου ποσο φανταχτερο ειναι το κοκκινο επανω στο λευκο. καμια πιθανοτητα να κρυφτει. βαζω ενα ποτο και καθομαι απεναντι απο τον τοιχο. προβαλονται ολα οσα τελικα καταλαβα και ψαχνω να σε βρω μεσα στα σκηνικα. πουθενα δεν φαινεσαι. προσαρμογη. εντυπωσιαζομαι με αυτη σου την ικανοτητα και με το τσιγαρο στο χερι πλησιαζω για να δω μηπως ειναι η αποσταση που με εμποδιζει να σε ξεχωρισω αναμεσα σε καπνους, φωτιες και χειμωνιατικα φεγγαρια. και παλι τιποτα. ξαπλωνω με θεα το ταβανι. εκει προβάλονται ολα οσα νομιζα. σε αυτο το εργο εισαι πρωταγωνιστης. στα τσιγαρα που νομιζα πως ηθελες, στα λογια που νομιζα πως ακουγες, σε ολα αυτα που νομιζα πως ησουν. εκει δεν υπηρχε λογος προσαρμογης αφου εγω τελικα σε εφτιαξα οπως νομιζα μεσα μου. αλλη μια τζουρα,μια ρουφηξια ακομα και χορεύω αναμεσα στον τοιχο και στο ταβανι. εκει που εισαι πραγματικα. σε βλεπω, αλλά το χαλασμενο μου στομαχι ξερναει πια οτι δεν μπορει να χωνεψει...