στο πρωτο μας ραντεβου δεν καταφερα να παρεβρεθω και μεσα στο μυαλο μου φανταζαν ακομα νεοι. σαν τον ερωτα που δεν καταφερες να ζησεις και συνεχως τον ζωγραφιζεις όπως τον θυμασαι οχι όπως θα ηταν τωρα.η συναντηση ηταν προγραμματισμενη καιρο πριν. πως ομως φερεσαι σε αυτον, τον εναν, που δεν καταφερες να γευτεις; μου εδωσαν αυτοι την απαντηση..
οπως ακριβως νιωθεις.... ουρλιαζεις σαν παιδακι, χορευεις σαν εφηβος, χειροκροτας σαν ενηλικας, και ευχαριστεις σαν ηλικιωμενος..
ειχαν περισσοτερες ρυτιδες απο οσες θα φανταζομουν, αλλα αυτοι οι τεσσερις υπεροχοι Ιρλανδοι, εικοσι τεσσερις ωρες πριν μπροστα στα μάτια μου, αφησαν ενα κομματακι απο την ψυχη τους και πηραν για παντα ενα κομματακι απο την δικη μου...
U2...........................
Το κινέζικο κουτί
Πριν από 20 λεπτά
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου