επι προσωπικου...

αρνουμαι πεισματικα να μπω στον κοσμο των "μεγαλων", εκει που ολα ειναι γκρι, βρωμανε ψεμα, απατη, ψευτοεξουσια και λεφτα. εκει που οι εννοιες της ανθρωπιας, της αξιοπρεπειας, της παιδειας, του σεβασμου, της συμπονοιας, της λογικης, ακομα και της χαρας ειναι απλες λεξεις σε μονοτονικο λεξικο.

γι'αυτο και οσο μεγαλωνω, τοσο πιο πολυ θα μεγαλωνει και η πιτσιρικα που εχω μεσα μου. μπορει να μην ημουν ποτε απολυτως ροζ αλλα τα χρωματα μου εξακολουθουν να αλλαζουν αναλογα με το πως θελω και γκρι δεν εχω σκοπο να γινω.

μετα τα τριαντα ολα φαινονται αλλιως.

και ευτυχως εχω διπλα μου ανθρωπους που κρατανε ζωντανο το παιδι που τους γαργαλαει τα σωθικα.

και ευτυχως εχω διπλα μου ανθρωπους που μπορει να μην γνωριζομαστε μα για μενα εχουν τον τιμητικο τιτλο των φιλων.

και μ'αρεσει που καταλαβαινουν πως μπορω να ειμαι ευτυχισμενη μονο με το ακουσμα μιας υπεροχης μουσικης, με την ολονυχτια αναλυση μιας ταινιας, με την απολυτη σιωπη μπροστα σε μια θαλασσα γεματη κυματα, με την νικη σε μια παρτιδα trivial, με τον ηχο που κανει η ευχαριστηση τους μετα απο μια ολοκληρη μερα πανω απο κατσαρολες και ταψακια και με τα γελια μας καθισμενοι στο χαλι μπροστα στο τζακι.

ναι ειμαι μαλλον ρομαντικη but I wouldn't have it any other way!

γι'αυτο και σημερα που μεγαλωσα αλλον εναν χρονο το μονο δωρο που θα ηθελα, ειναι να δω τον ουρανο περα ως περα να γεμιζει μπουρμπουληθρες!!!!!!!!!!!!

* το βιντεο ειναι "κλεμμενο" απο τον εκλεκτο κυριο Spy