"Περαν του κοσμου τουτου"

λογια δανεικα...

2011-04-03T23:24:00.002+03:00

"Μάζεψε τα ψίχουλά σου και τάισε τ'αγριοπερίστερα στη βεράντα σου। Βάλε τους και μια λεκανη καθαρό νερό। Αν εχεις όρεξη για παραπάνω, υπάρχουν και τ'αδέσποτα। Παιδια, γατια, σκυλια, τοσο ψωμί σου περισσεύει। Τι μανία κι αυτή, τι επιμονή, ν'αρέσκεσαι στις πεινασμένες τίγρεις! Αφου δεν ξερεις να χειρίζεσαι μαστίγιο। Πως παριστάνεις το θηριοδαμαστή, τρομάρα σου! Αυτό δεν ε ιναι προσφορά μεγάλε। Βίτσιο είναι।" Α। Παπαδάκη

επι προσωπικου...

2011-03-30T14:41:00.012+03:00

αρνουμαι πεισματικα να μπω στον κοσμο των "μεγαλων", εκει που ολα ειναι γκρι, βρωμανε ψεμα, απατη, ψευτοεξουσια και λεφτα. εκει που οι εννοιες της ανθρωπιας, της αξιοπρεπειας, της παιδειας, του σεβασμου, της συμπονοιας, της λογικης, ακομα και της χαρας ειναι απλες λεξεις σε μονοτονικο λεξικο.

γι'αυτο και οσο μεγαλωνω, τοσο πιο πολυ θα μεγαλωνει και η πιτσιρικα που εχω μεσα μου. μπορει να μην ημουν ποτε απολυτως ροζ αλλα τα χρωματα μου εξακολουθουν να αλλαζουν αναλογα με το πως θελω και γκρι δεν εχω σκοπο να γινω.

μετα τα τριαντα ολα φαινονται αλλιως.

και ευτυχως εχω διπλα μου ανθρωπους που κρατανε ζωντανο το παιδι που τους γαργαλαει τα σωθικα.

και ευτυχως εχω διπλα μου ανθρωπους που μπορει να μην γνωριζομαστε μα για μενα εχουν τον τιμητικο τιτλο των φιλων.

και μ'αρεσει που καταλαβαινουν πως μπορω να ειμαι ευτυχισμενη μονο με το ακουσμα μιας υπεροχης μουσικης, με την ολονυχτια αναλυση μιας ταινιας, με την απολυτη σιωπη μπροστα σε μια θαλασσα γεματη κυματα, με την νικη σε μια παρτιδα trivial, με τον ηχο που κανει η ευχαριστηση τους μετα απο μια ολοκληρη μερα πανω απο κατσαρολες και ταψακια και με τα γελια μας καθισμενοι στο χαλι μπροστα στο τζακι.

ναι ειμαι μαλλον ρομαντικη but I wouldn't have it any other way!

γι'αυτο και σημερα που μεγαλωσα αλλον εναν χρονο το μονο δωρο που θα ηθελα, ειναι να δω τον ουρανο περα ως περα να γεμιζει μπουρμπουληθρες!!!!!!!!!!!!

* το βιντεο ειναι "κλεμμενο" απο τον εκλεκτο κυριο Spy

χρονια μετα...

2011-02-15T17:25:00.002+02:00

αφου καυχιεμαι πως σε πεταξα,
γιατι διπλοκλειδωνομαι καθε που πλησιαζεις;

art...

2010-12-16T11:24:00.003+02:00

χορος

ικανοποιηση

θυμος

αληθεια

εγωισμος

απογοητευση

ολα τα βιντεακια εδω

οτι εμεινε ειναι...

2010-11-08T12:31:00.000+02:00

αυτο ακριβως

καμμενο χαρτι μου...

2010-10-02T03:29:00.002+03:00

βαλε αλλο ενα ποτο, το αποψε διψαει. δεν γιατρευεται γαμωτο, ουτε ημερευει. τι, ποιος μη με ρωτας, δεν τα παω καλα με τις απαντησεις. παντα σκεφτομαι τι θελουν οι αλλοι ν'ακουσουν και τρομαζω.
ρωτα με μονο τι θελω. θα σου γλειψω τα χειλια και και θα σου πω πως αυτο το ξερω και δεκαρα δεν δινω τι θες ν'ακουσεις.

"ανθρωποι στουπια τι να θελω πια, θελω πανω απ'ολα....."

ανάβουν...

2010-09-30T13:55:00.004+03:00

μεσα σε καπνους, πρωτα οι φωτιες σε ματια και αυτια και μετα στα σωματα. κρυμμενα λογια να κυλούν απο τα δαχτυλα πάνω στις χαρακιες μας. λατρευω το σημειο που κυκλωνει τον αφαλο σου και το ζωγραφιζω με τσιγαρο.
μ'αρεσει που δεν εχουμε ονομα για εμας.
οταν κοιμασαι σου κλεβω αναπνοες και τις κουβαλαω μαζι μου. διαγραφω με το δαχτυλο το σωμα σου και το καψιμο δεν φεύγει. δεν με νοιαζει που θα φυγω γιατι ξερεις πως θα'ρχομαι να σου γλειφω τις πληγες. δεν με νοιαζει που θα φυγεις γιατι ο αγερας που μεσα μου καει θα σε φερει πισω.
μ'αρεσει που δεν εχουμε ονομα για εμας.
στο παραμύθι ειμαι νεράιδα και είσαι ανθρωπος. τα πιο ομορφα λουλουδια στο δάσος μας ανθίζουν μονο αν ποτιστουν απο τον ιδρώτα σου. οταν φευγεις βγάζω τα φτερά μου και ξαπλωνω αγκαλια με το πουκαμισο σου. εχω ενα μονοπάτι κρυμμενο στον μικρο αγκωνα μου. αν με φιλησεις εκει ολα πια θα ειναι δικα σου.

σσσσ... κρατας μυστικό;
μπορω να κρατησω για παντα τα ματια μου ανοιχτα αρκει να κοιταζω εσενα...

ολα σημερα εχουν κολλησει σ'αυτο

four crazy Irish guys...

2010-09-05T00:35:00.002+03:00

στο πρωτο μας ραντεβου δεν καταφερα να παρεβρεθω και μεσα στο μυαλο μου φανταζαν ακομα νεοι. σαν τον ερωτα που δεν καταφερες να ζησεις και συνεχως τον ζωγραφιζεις όπως τον θυμασαι οχι όπως θα ηταν τωρα.η συναντηση ηταν προγραμματισμενη καιρο πριν. πως ομως φερεσαι σε αυτον, τον εναν, που δεν καταφερες να γευτεις; μου εδωσαν αυτοι την απαντηση..
οπως ακριβως νιωθεις.... ουρλιαζεις σαν παιδακι, χορευεις σαν εφηβος, χειροκροτας σαν ενηλικας, και ευχαριστεις σαν ηλικιωμενος..
ειχαν περισσοτερες ρυτιδες απο οσες θα φανταζομουν, αλλα αυτοι οι τεσσερις υπεροχοι Ιρλανδοι, εικοσι τεσσερις ωρες πριν μπροστα στα μάτια μου, αφησαν ενα κομματακι απο την ψυχη τους και πηραν για παντα ενα κομματακι απο την δικη μου...

U2...........................

summer nights...

2010-08-11T22:59:00.004+03:00

μια νυχτα καλοκαιριου που δεν γραφει το ονομα σου, βλεπω ενα ασπρο πουκαμισο κρεμασμενο με ευλαβεια. δεν εχει μεινει η μυρωδια αλλα δεν πειραζει. την φερνω ευκολα στο μυαλο αυτη μολις κλεισω τα μάτια. χαιδευω την ραφη που εχει στον ωμο γιατι μοιραστηκε την κλειδα σου μαζι μου. και ολα αυτα που δεν σου λεω τα ξερει. ετσι ειναι τα ασπρα πουκαμισα τα καλοκαιρια. ακουν τις εξομολογησεις και σωπαινουν. αραγε εξομολογηθηκες ποτε τον ερωτα σου; μια αληθινη ερωτικη εξομολογηση χωρις στολιδια. δεν το ξερω.
το μονο που ξερω μια νυχτα καλοκαιριου που δεν γραφει το ονομα σου, ειναι πως θα'θελα να καθομασταν σ'εναν βραχο με τα ποδια μας να κρεμονται πανω απο τη γη και να σου πω μαζι...

αυτη...

2010-08-07T18:21:00.002+03:00

"θα μπορουσε να ειναι πολλα πραγματα. αλλα ήταν μονο ένα πραγμα. μια ερωτική πραξη. Οσο ιδιαιτερο και αν ηταν, οσο ακατανόητο και αν ηταν, οσο και αν αλλοι το θεωρουν φρικτό, οσο και αν στην αρχη ηταν αποκλειστικα σεξουαλικο,ηταν σιγουρα μια ερωτική πραξη.
αυτο εχει σημασια"

"Μια πορνογραφική σχεση", 1999

καλοκαιρι...

2010-07-08T01:10:00.002+03:00

βουτια να κανουμε.
σε νερα, σε οχι, σε παλι, σε νυχτες, σε πρωινα τσιγαρα, σε ερημους δρομους, σε μπλε παραθυρα, σε καραβια που φευγουν, σε αμμουδιες, σε ανοιχτους δρομους, σε σκιες καταμεσημερο, σε φλυαριες, σε σιωπες, σε ιδρωτες, σε δακρυα, σε γελια, σε ματια, σε χειλη, σε ναι, σε δεν ξερω, σε καλυτερα χωρια, σε μαζι σου, σε ελληνικο καφε, σε καλοκαιρινα φεγγαρια, σε φωτιες, σε γκρεμους, σε ψεμματα, σε αληθειες, σε ζηλιες, σε αγκαλιες, σε λουλουδια, σε ξημερωματα, σε κοιμησου τωρα, σε μην φευγεις, σε συγνωμες, σε κενο, σε φιλια, σε αγγιγματα, σε βογγητα, σε αναστεναγμους, σε ασπρες αυλες, σε ταξιδια λεπτων, σε ταξιδια αιωνιοτητας, σε πρεπει, σε θελω, σε φυγε, σε δεν μπορω.
δεν ειναι δυσκολο.
παρε μονο μια καλη ανασα και κρατα μου το χερι.

οσο μπορεις...

2010-06-28T15:50:00.001+03:00

"Κι αν δεν μπορεις να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορεις: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική"

Κ. Π. Καβαφης

ονειρευτηκα...

2010-06-10T12:30:00.002+03:00

ενα δρομακι που τις νυχτες φωτιζεται μονο απο τα αστερια ακομα και οταν ειναι κρυμμενα. οι μονοι ηχοι που ακουγονται ειναι ενα σκυλακι να μιλαει με την αγαπη του και τρεχουμενα νερα. νομιζω πως υπαρχει ενα ποταμι κρυμμενο μεσα στα δεντρα. μ'αρεσει η ερημια του. η ησυχία του. το σκοταδι του. οταν τα δεντρα σ'ακουν να ψυθιριζεις, μου φαινεται σαν να χορευουν. οταν με κρατας ο αερας φυσαει πιο δυνατα. μοιαζουν ολα συνωμοτες σε αυτο το παθος που διεξοδο δεν εχει. μοιαζουν σαν να μας συγχωρουν. και εμεις οταν ειμαστε εκει, μοιαζουμε με ερωτευμενους. αναβεις το τσιγαρο και για δευτερολεπτα φωτιζεται το ιδρωμενο προσωπο σου. κοβεται η ανασα μου γι'αυτο κοιταζω αλλου. θελω να χαραξω σ'ενα δεντρο τα αρχικα μας και αναμεσα τους μια καρδια. ηλιθιοι ρομαντισμοι. πανω στο αυτοκινητο σου γραφω με το χερι "cormamin niure tenna ' ta elea lle au' " και φευγω με τα ποδια.

i'm a fool to want you...

2010-06-05T00:45:00.002+03:00

εκει που πεθαιναμε, θα εμενα. θες να μεινεις και εσυ; μεινε. δεν θα κοιμηθω. εσυ κοιμησου. γι'αυτο να μεινεις. να διαβασω το προσωπο σου οταν κοιμασαι. δεν θα κοιμηθω. απεναντι να κατσω να σου αφησω ολη την κουβερτα. ειναι που κρυωνεις πιο πολυ και το ξερω. και εγω κρυωνω καμια φορα, συνηθως οταν ειμαι μαζι σου. αν μεινεις θα σου πω και την αληθεια. ίσως μονο την μιση, δεν ξερω. κοιμησου και θα στην πω. να μην την θυμασαι το πρωι. να σου πω πως ειμαστε οι κακοι. διαλεξαμε οτι μπορουμε να κοροιδεψουμε. και πως δεν επιτρεπονται ολα στον ερωτα και στον πολεμο και ας το εχεις σαν δικαιολογια. φτανει αυτη η αληθεια για να μην καταλαβεις.
σε πειραζει να χαιδευω τα μαλλια σου οσο κοιμασαι; δεν σε πειραζει το ξερω. αλλα δεν θα με αφησεις.
εκει που πεθαιναμε, θα εμενα. φευγοντας δωσ'μου ενα φιλι.

"I know it's wrong, it must be wrong, but wright or wrong i can't get along without you..."

παλι...

2010-06-01T10:39:00.004+03:00

χωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωρις
χωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωρις
χωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωρις
χωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωρις
χωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωριςχωρις

οριστε το εμαθα. θεμα χρονου ηταν απλα.

μονο "μαζι" μην πεις

fuck you...

2010-05-06T11:17:00.003+03:00

τα συγχαρητηρια μου...
υπαρχει ακομα αυτη η αλμυρη γευση...

ευχαριστημενος τωρα;

τελικα..

2010-03-31T15:52:00.002+03:00

βρηκα το μυστικο. αλλος τοτε αλλος τωρα και σκεφτομαι πως γινεται. ή αγαπας το σκοταδι ή οχι. δεν προσαρμοζεσαι αναλογα με το ποιος αναβει το φως. ολες οι ομοιοτητες, δεν υπηρξαν. προσαρμογη σαν ερπετο που κρυβεται. ο πιο εξυπνος τροπος να ξεφευγεις ενω αντίθετα, σκεψου ποσο φανταχτερο ειναι το κοκκινο επανω στο λευκο. καμια πιθανοτητα να κρυφτει. βαζω ενα ποτο και καθομαι απεναντι απο τον τοιχο. προβαλονται ολα οσα τελικα καταλαβα και ψαχνω να σε βρω μεσα στα σκηνικα. πουθενα δεν φαινεσαι. προσαρμογη. εντυπωσιαζομαι με αυτη σου την ικανοτητα και με το τσιγαρο στο χερι πλησιαζω για να δω μηπως ειναι η αποσταση που με εμποδιζει να σε ξεχωρισω αναμεσα σε καπνους, φωτιες και χειμωνιατικα φεγγαρια. και παλι τιποτα. ξαπλωνω με θεα το ταβανι. εκει προβάλονται ολα οσα νομιζα. σε αυτο το εργο εισαι πρωταγωνιστης. στα τσιγαρα που νομιζα πως ηθελες, στα λογια που νομιζα πως ακουγες, σε ολα αυτα που νομιζα πως ησουν. εκει δεν υπηρχε λογος προσαρμογης αφου εγω τελικα σε εφτιαξα οπως νομιζα μεσα μου. αλλη μια τζουρα,μια ρουφηξια ακομα και χορεύω αναμεσα στον τοιχο και στο ταβανι. εκει που εισαι πραγματικα. σε βλεπω, αλλά το χαλασμενο μου στομαχι ξερναει πια οτι δεν μπορει να χωνεψει...

a complete unknown...

2010-02-08T10:52:00.004+02:00

δοκιμασε. ταιριαζει. το ξερω. παντα τοσο σιγουρος; σχεδον παντα. εσυ; ποτέ σιγουρη. ψεμα. χαμογελο. ομορφα ματια. γιατι; ζεστα και πονηρα και σταματα να ρωτας γιατι. για πες. παλι εγω; πες σου λεω. τι; γιατι εδω; τυχαια. μ'αρεσει το τυχαιο. ειμαι σιγουρη. χορευεις; ναι. "like a rolling stone". θα'ρθεις; οχι. θα'ρθεις. το ξερω.τεκιλα. λεμονι; οχι. καει. ετσι ειναι. κρυωνεις; λιγο. σαν ταινια. καλυτερα τωρα. τι κοιτας; τα φωτα. ομορφα; πολυ. για πες. δεν θελω. ελα πες τωρα. μ'αρεσει. χαιρομαι. γιατι; που σ'αρεσει. δεν με ξερεις. θα σε μαθω. δεν γινεται. θα γινει. επιτακτικος. ετσι ειμαι. μ'αρεσει. την επομεν... σσσσσσ. να μην το πω; οχι. δεν γλυτωνεις. θα γλυτωσω. δεν θελω. δεν με ξερεις. θα σε μαθω.οχι. δεν φευγω. θα φυγεις. θα ξαναρθω. δεν νομιζω.δεν πιστευεις; καιρο τωρα. ευχαριστω. γιατι; για την γιατρεια. απολογισμος; κανενας. γιατι; γιατι τωρα εχει σημασια οχι μετα. ο johnny και ο bob μαζι. δυναμωσε.

στο'κλεψα. νικη επι των παθων μου.

πρωινο τσιγαρο V...

2010-02-05T10:52:00.004+02:00

"...μου ειναι απαγορευμένο να πω το τελος μιας ιστοριας που δεν αρχισε ποτε...

...Κι οταν πεθανουμε να μας θαψετε κοντά κοντα για να μην τρεχουμε μεσα στη νυχτα να συναντηθουμε.
Ερωτας.

...ευλογημενοι αυτοί που τα δώσανε ολα κι ύστερα κοίταξαν εν'άστρο σαν τη μονη ανταπόδοση.
Ευλογία

...πάντα γίνεται ένα εγκλημα εκει που δεν συμβαίνει τιποτα.
το τελειο έγκλημα

....Κι, ω αναμνήσεις, που συγκρατείτε κάτι πιο πολύ απ'το που ζήσαμε...."

αποσπασματα απο το ποίημα "Μικρα γυμνάσματα λησμονιάς" του Τ. Λειβαδίτη

φοβισμενα ανθρωπακια...

2010-02-04T11:06:00.004+02:00

οταν ακουσε την πορτα να κλεινει ανοιξε τα ματια. κοιταξε τις βαριες κουρτινες, ανασηκωθηκε, αναψε τσιγαρο και χαιδεψε για ενα δευτερολεπτο την κενη μερια. ειχε φυγει. παλι. και ειχε κλεισει τα ματια να μην το δει. παλι. μεχρι την επομενη φορα. σηκωθηκε και ανοιξε τις κουρτινες. εξω νυχτα. ομορφη νυχτα. μεσα μοναξια. φονικη μοναξια.
εψαξε τα συρταρια, αδειασε τα ντουλαπια βρηκε μια μπογια. κοιταξε τον τοιχο φρεσκοβαμμενο λευκο. πεταξε την μπογια με μανια την ωρα που ουρλιαζε "στ'αρχιδια μου". με τα δαχτυλα εγραψε φτανει.
ντυθηκε, αφησε ολα τα φωτα ανοιχτα και πεταξε τα κλειδια στο κρεββατι. οταν ενιωσε τον αερα στο προσωπο σαν να ξυπνησε απο ληθαργο και κοντοσταθηκε. φοβηθηκε. να φυγει. να μεινει. γυρισε και κοιταξε το φωτισμενο παραθυρο. το δικο τους. οχι πια. ποτε πια. μεγαλα λογια που εσπρωχναν τα βηματα. το "σ'αγαπαω" που περιμενε να ακουσει, το "μαζι σου ολα" που περιμενε να νιωσει. τιποτα.
ηταν δευτερος; ενιωθε δευτερος... οχι πια.

εκλεισε την πορτα και κατεβηκε γρηγορα τις σκαλες. ευτυχως που κοιμοταν και δεν την ειδε να κλαιει την ωρα που ντυνοταν. που εφευγε. που δεν ηθελε να φυγει. αλλα αυτος παλι την πλατη γυρισμενη. παλι χωρις κουβεντα. χωρις ενα "μεινε". να ακουγε αυτο "μεινε". αυτο περιμενε να ακουσει μονο. εκατσε στο μοναδικο παγκακι που εβλεπε το παραθυρο. ειδε τα φωτα να αναβουν, τις κουρτινες να ανοιγουν για λιγο και μετα τιποτα. αναψε τσιγαρο.
ομορφη νυχτα. χαμογελασε θλιμμενα. φανταζοταν να του ψυθιριζει στο αυτι "σ'αγαπαω". να τον νιωσει να αντιδρα. μα ο φοβος της κλειδωνε το μυαλο. τα λογια. κλειδωμενα χρονια.
σηκωθηκε. επρεπε να φυγει, ηταν αργα και η πραγματικοτητα την περιμενε σε ενα αλλο σπιτι. και τοτε τον ειδε. μια σκια να κοιταζει το παραθυρο τους. τα βηματα την οδηγουσαν κοντα του μα αυτος ετρεχε μεχρι που εξαφανιστηκε.
τρεχοντας ανεβηκε ανοιξε την πορτα για να δει ενα φτανει να πεφτει απο τον τοιχο στο πατωμα και τα κλειδια του αναμεσα στα σεντονια. αυτο που φοβοταν. αυτο που της κραταγε τα λογια. εκλεισε τα φωτα, κλειδωσε την πορτα και πεταξε τα κλειδια στον πρωτο καδο που συναντησε.

κανενα προβλημα...

2010-01-21T09:04:00.002+02:00

μην τρεμεις σου λεω. ξερω εγω τι να το κανω το οχι σου. εχω καρφωσει τα "δεν με νοιαζει" σε ολους τους τοιχους του σπιτιου. κατω απο το κρεββατι εχω κρυψει τα "καλυτερα ετσι" και πισω απο το πιανο φυλάω ειδικα για τετοιες περιπτωσεις τα "ποτε ξανα". μην φοβασαι σου λεω. και ας μην ξαναρθει το ελα σου να με ξεγυμνωσει. εσυ να μην φοβασαι. με μια σιωπη τα ελυσες ολα. ουτε καν με ενα φυγε. μονο μια σιωπη. αυτη θα την παρω και θα την βαλω κατω απο το μαξιλαρι να βγαζει τα χερια της τα βραδια και με μια σκληρη αγκαλια να με κρατα εκει, να μην ξαναζητησω το μαζι.
κανενα προβλημα. ουτε εκεινο το χαδι σου στο στερνο κατι παγωμενες νυχτες δεν θα σκεφτω, τη χαμηλη φωνη με βλεμμα ευτυχιας να λεει μεινε, το μοιρασμα μιας παγωμενης λιχουδιας σε ζεστο τραπεζι. τα βογγητα σε ενα σιδερο με κοκκινο φοντο θα χαθουν μεσα σε αυτη τη ησυχια και τα χρωματιστα μου σημαδια θα ξεραθουν απο την ελλειψη βροχης. θα πεταξω ακομα και την προσταγη του τωρα απο το μπαλκονι και δεν θα τρεξω να την προλαβω στην κατηφορα. μονο την πικρη γευση θα καταπινω πρασινο υγρο μεσα στους πνευμονες.
κανενα προβλημα. τωρα ξερω πως οι μη εξηγησεις οδηγουν σε λαθος δρόμους, σε λαθος συμπερασματα. η μη αγαπη σου καταλαθος αγκαλιαστηκε με την φοβισμενη δικη μου. κανενα συμπερασμα. εσφαλμενα ολα τα προηγουμενα. ακομα και αυτο αναποδα το παιξαμε, τα χτίσαμε πανω σε πραξεις ενω επρεπε πανω στις μη λεξεις. οπως εκεινο το βραδυ που μεσα μου ετρεχα τα σκαλια να φυγω. εξω μου σου χαιδευα το χερι. ηταν αυτη η μη λεξη που ειχες πει και ειχε ξαπλωσει επανω μου.
κανενα προβλημα. θα ηθελα ομως μια φορα να φυγω χτυπωντας την πορτα. να μην κατεβεις τα σκαλια μαζι μου, να ακουσεις μονο τον κροτο και ενα πνιχτο "αντε γαμησου". στην στροφη να το εχω μετανιωσει να γυρισω και το χερι σου να ειναι στο πομολο. μια γαμημενη φορα να σε βγαλω απο την βολεψη σου. το φευγιο κατω απο κανονες και αυτο. μετρημενες κινησεις "για να μην...". λες και θα χανοταν ο κοσμος αν. ο δικος μου οχι. ο δικος σου μαλλον. εκεινη την γωνια πες μου μονο πως θα γεμισεις. εκτος και αν εισαι τοσο δυνατος. μακαρι να εισαι. ετσι δεν θα ξαναρθεις. ετσι θα καταλαβω πια την θεση μου στο συμπαν σου μηπως και ευθυγραμμιστω τελικα στο δικο μου.
οποτε το λυσαμε. κανενα προβλημα.

μονο εκεινο το γαμημενο το "σε θελω" σου δεν ξερω τι να κανω...

tattoo...

2010-01-14T09:06:00.002+02:00

τα γραμματα που σχηματιζουν το σημαδι στο ποδι κοιμουνται χαμογελαστα. μια κινηση απλη, ενα τοσο δα χαδι και για παντα μνημη. δεν ξερεις απο σημαδια δεν καταλαβαινεις. τιποτα δεν σε χτυπησε τοσο δυνατα ωστε να θες να κουβαλας το σημαδι στο δερμα σου. αυτη η αγνοια το κανει ακομα πιο δυνατο. οταν ξερεις το χαδι βρωμαει απατη. οταν δεν ξερεις, τα γραμματα ξεριζώνονται απο το ποδι μου και κολλανε επανω σου. το μονο δωρο που δεχεσαι.τα οχι που κολυμπάνε κάτω από την γλωσσα σου, φτυστα. να μεινει χωρος να γεννηθουν ξανα τα ελα σου. γιατι τωρα πια ξερω.
σε καθε οχι σου μενω ολοκληρη.
σε καθε ελα σου αφηνω ενα κομματι μου και παιρνω ενα μικρο δικο σου.
απλα μαθηματικα μωρο μου.
μπορει να διαλυθω νωριτερα, αλλά εσυ θα μεινεις μισος...

Καλη Χρονια...

2009-12-31T12:53:00.003+02:00

"Χριστουγεννα,
και εσυ τι θες απ'τη ζωη μου ξανα; με τα λαμπονια σου τα θανατερα
και το φιλι σου παντοτε αποδεκτο, πως σε μισω.. θες να'σαι ιδια και ν'αλλαζω εγω...
με θες προσωπικο σου δημιουργο, μην λες πως μοιαζω με τον Ντοναλντ εγω, λαμπω εγω μα μ'ενα σπολαιτ που δε μου'ναι αρκετο....
Χριστουγεννα,
τι φταιω που αν λειπεις η ζωη μου διψά....
το γαιδουρακι της τραβαει αργα, να βρει ενα πανδοχειο νυχτερινο να'ναι ανοιχτο
ή εστω μια φατνη να χωραει το κενο.....
Χριστουγεννα,
χωρίς αυτα ο χρονος δεν ξεκινά, βοσκους μαζευω μάγους απο μακρια,
γιορταζω για ν'αλλαξουμε οριστικα
Χρονια Πολλά
χωρις να προσποιουμαι τιποτα πια...."*

Καλη Χρονια...

*Φοιβος Δεληβοριας

πρωινο τσιγαρο IV...

2009-12-10T09:09:00.007+02:00

Οσα ονειρα είχες αλλα τοσα εγω και πιο δυσκολα. μαζι σου ολα ενω εσυ, ετυχε να ειμαι εγω.μαζι αργησαμε να βρεθουμε. αφου διαλεξαμε αλλους δρομους για τα ονειρα, αυτα πως συναντηθηκαν τελικα; αργα ομως πολυ. στα κλεφτα τωρα που ζουν συντομα θα χαθουν. θελουν προσφορο εδαφος τα ονειρα το ξερεις. αν συναντησουν φοβο δεν μεγαλωνουν ποτε. εγω σου δινω μονο αυτο. φοβαμαι. τρεμω. που ηρθες. που θα φυγεις. που αν με παρεις αγκαλια θα την παρω για αγαπη. και που καθε νεα αναμνηση με κανει εσυ. στα γεματα λεωφορεια πεφτω δηθεν τυχαια επανω σε αγνωστους για να με παρουν αγκαλια. να μην εχω αναγκη την δικη σου και πεσω στην παγιδα. και εσυ γιατι μιλας ρε γαμωτο; τωρα; τωρα που δεν θελω να ακουσω, μιλας. μια γαμημενη φορα δεν συνεπεσαν οι αναγκες μας.τωρα που το δικο σου ονειρο θελει αιμα δεν θα στο δωσω. αυτη τη φορα μονη μου δεν μπορω να φαω τις σαρκες, θα πρεπει και εσυ να γινεις αγριμι.
μονη μου φοβαμαι, στο 'πα.

"να μου μιλας σιγανα στ'αυτι γιατι σ'ακουνε την νυχτα αυτη παλια μου ονειρα που χρονια ειχαν κρυφτει...."*

*στιχοι: Λ. Νικολακοπουλου

πρωινο τσιγαρο ΙΙΙ...

2009-11-27T09:57:00.003+02:00

μην μπερδευεσαι σου λεω. η μιας χρησης δεν μεταβάλεται σε διαρκειας ποτε.
ειναι θεμα εκκινησης. αν ξεκινησεις απο λαθος στροφη παντα στην λαθος θα καταληγεις. και ας νομισες πως θα ισιωσει ο δρομος. δεν ειναι αυτο δικαιολογία. κοιταξες και δεν ειδες. τωρα παρε την ψυχη σου και βολταρε.
μην μπερδευεσαι σου λεω. τα ματια αλλαζουν το βλέμμα κατα πως θελουν.
μην πιστεψεις ουτε μια στιγμη πως τα οριζεις. ας το ελεγες απο την αρχη. θελω την ψυχη σου. πως να το καταλαβει και αυτος. δεν ζητας κατι που δεν μπορεις να δωσεις. ειναι η πιο αδικη συναλλαγη.
μην μπερδευεσαι σου λεω. ο φοβος ειναι αυτος που σε οδηγει.
αν ειχες κοτσια θα το εκανες. αλλα δεν σταθηκες ουτε στιγμη στα ποδια σου. μπουσουλωντας ακολουθησες λες και δεν ηξερες να περπατησεις. τι να σεβαστει και αυτος. ανθρωπο που εγινε ερπετο κανενας δε σεβαστηκε ποτε. και μην το πεις καν. δεν ειναι η αγάπη δικαιολογια. αυτη στεκεται με περηφανια και δυναμη, δεν σερνεται.
ειναι πολυ αργα μωρο μου...

because I want you...

2009-11-25T11:57:00.003+02:00

σε μια στροφη βρίσκονται κρυμμενα προστυχα μυστικα, σε ενα παραθυρο ανασαινει βαρια μια σκια, σε ενα πατωμα κοιμαται ενα κορμι. λογια δεν υπαρχουν μονο αρωματα ξυνισμενα απο την κλεισουρα. ουτε ευτυχια ουτε δυστυχια. ευθεια γραμμη. δακρυα που ερχονται στα ματια, ποτε σταματησαν να αγαπιουνται οι ανθρωποι; ποτε σταματησαν να ζητανε τα παντα και αποφασισαν να αρκουνται στα μισα; τοσος φοβος γιατι; σαπιζουν τα μυαλα, τα παραλογα μοιαζουν συνηθισμενα, λογικα. φωτιες που καινε για να ζεστανουν τα χερια και αυτα να μενουν παγωμενα. χωρις αληθεια δεν υπαρχει ζεστασια. η αγαπη ειναι αγνη. η καυλα ποτε. οσο και να την ζωγραφισω με αποχρωσεις του λευκου αυτη η πουτανα κοκκινη παραμενει. ζηλευω αυτον που σ'εχει ολες τις αλλες ωρες- γαμησεμε τωρα μ'εχεις εσυ- μεινε- ξυπνα να φυγουμε. το αγαπα με σαν ν'απεχει ετη φωτος απο το γαμα με. αλλα στο λεω, μεσα στο αγαπα με κατοικει κι αυτο. δυο γραμματα αποσταση.. αν μ'αγαπησεις θα μ'αφησεις να κοιμηθω στο κρεββατι σου. οταν θα μ'αφησεις δεν θα κοιμηθω.
τωρα σ'αγαπαω εγω.
τωρα.
το καταλαβαινεις αυτο;
τωρα...

εκεινη...

2009-11-09T11:58:00.002+02:00

την ώρα που νυχτώνει φοβαμαι την μοναξια σου. φοβαμαι πως κάθε σουρουπο που περναει επανω απο το κορμι σου σε διωχνει πιο μακρια. οχι απο μενα. γι'αυτο εκεινη την ωρα παντα θελω να σε κραταω. θα σου μαθαινα πως να την διωχνεις αλλα είσαι σαν και εμενα τελικα. την αγαπας. και να την εδιωχνες, θα την εψαχνες ξανα παντου. αν την κοιμιζες ομως; για λιγο. εκεινες τις φορες εστω που μπερδεύονται τα χειλη μας. εκεινες τις φορες που κλεινεις τα ματια και κοιμασαι επανω στο χερι μου. εκεινες τις φορες που κολυμπαω βαθια μεσα στο γκρι σου και δεν θελω να φυγω. θα 'ρθει μια φορα που δεν θα φυγω. απο το δειλινο μεχρι το ξημερωμα θα κοιμασαι επανω στο χερι μου και θα ανασαινω στον λαιμο σου τα λογια που ποτε δεν θα σου πω. θα'ρθει μια φορα που θα σε σκεπασω με το πουκαμισο σου να μην κρυωνεις. και θα κλεψω μονο ενα μανικι σου να σκεπαστω και εγω. τοτε θα κοιμαται η μοναξια σου. θα φυλακισω την στιγμη και θα στην κρεμασω πανω απο το τζακι να σε ζεσταινει η αναμνηση οταν θα θες την ζεστασια και δεν θα μου την ζητησεις.
κλεισε τα ματια μωρο μου.
μην φοβασαι.
οσες φορες με ζητησεις, θα ερχομαι...
οσες φορες με διωξεις, θα φευγω...

μακρια...

2009-10-22T10:44:00.002+03:00

Θα 'θελα να ζουσαμε μακρια. Κάπου, οπου θα ξυπνουσαμε με ελληνικο καφε πισω από ένα παραθυρο που θα εβλεπε δυο μπλε και ένα πρασινο. θα περπατουσαμε ξυπολυτοι ολη την ημερα πανω σε φλοκατες τους χειμωνες και σε μαρμαρα δροσερα τα καλοκαιρια. Ο ορκος μας δεν θα ηταν ένα κομματι χρυσου σε δαχτυλα ουτε υπογραφες με το αριστερο σε επισημα χαρτια. Μαζι για οσο. Ελευθεροι. Θα φυτευα πορτοκαλι ιβίσκους σε γλάστρες και σε χωματα και εσυ θα εστριβες τσιγαρα τα απογεύματα. Χωρις επικοινωνίες. Μονο με τον ηλιο θα ζουσαμε. Θα ανακάτευα μπαχαρια σε μικρες κατσαρολες και θα μου εσκαγες ένα φιλι στο μαγουλο. Τα βραδια θα περπατουσαμε για λιγο με συνοδο ένα αγγιγμα και μια φλυαρη σιωπη. Εγώ και εσύ, φιλια που δεν παλιωνουν, σωματα που ιδρωνουν μες το καταχείμωνο και παγωτο στο κρεββατι. Εγω και εσυ χωρις δηλητηρια.
Αυτό είναι ένα ωραιο ονειρο…

πρωινο τσιγαρο ΙΙ..

2009-10-15T11:11:00.002+03:00

ασε με. ασε με να το γευτω το μελι. με γεμίζεις με μπαχαρια και σε σκεπαζουν τα αρωματα της ανατολής αλλα το μελι μου το κρυβεις. νιωθω σαν μικρο κοριτσι. με ενα φορεμα μωβ και δυο κοτσίδες μαυρες, παιρνω την καρέκλα να φτασω στο ψηλο ντουλαπι. με κοιτας και χαμογελας με κακια. σ'αρεσει που σκαρφαλωνω με κίνδυνο να πεσω για να γευτω κατι που δεν εχεις κρυψει εκει. και εγω πεισμωνω σαν κακομαθημενη πριγκήπισσα. και ψαχνω ψαχνω ψαχνω. εχεις φυγει απο το δωματιο και εγω ακομα ψαχνω.
νομιζω πως κουραστηκα. λεω να το βγαλω το φορεμα το μωβ και να λυσω τις κοτσιδες. να ντυθω το κυριλικι μου και να φυγω. γιατι οταν ζητιανευω θα με λυπηθεις και κάτι θα μου δωσεις. το θεμα ειναι να μου δωσεις οχι κατι αλλα το μέλι. και να το δώσεις γιατι γουσταρεις οχι γιατι το ζητησα.
αυτή ηταν πάντα η διαφορά μας.

2009-10-13T11:10:00.002+03:00

Francesca: So, do you want more eggs or should we just fuck on the linoleum one last time?

πρωινο τσιγαρο...

2009-10-02T10:18:00.003+03:00

δεν ξερω πως να σου μιλαω πια. γι'αυτο και δεν το κάνω. σε φανταζομαι να σκορπας χαμογελα και να μιλας ακατάπαυστα και νιωθω ενα τσιμπημα μεσα μου. ζηλευω.. και θυμώνω.. ζηλευω που δεν σε αγγιξα τοσο ώστε να μου μιλας μονο με σιωπη. θυμώνω που δεν σε αγγιξα τοσο ώστε να μου μιλας μονο με σιωπη. ζηλευω που βρισκεις λεξεις και τις βαζεις στην σειρα. θυμώνω που οι δικές μου δεν μ'αφηνουν καν να τις αγγιξω. ζηλεύω που το βλέμμα που με παραλύει χαρίζεται και αλλου. θυμώνω που το δικο μου δεν το θελεις πια. ζηλεύω που κάπου, κάποιο κορμί χορευει με ευγνωμοσύνη στα χέρια σου. θυμώνω που το δικό μου πεισματικά αρνείται να χορέψει.
οσες ευχες και αν σου ψυθιρισα στο αυτι τις ώρες που κοιμόσουν, τοσες κατάρες θελω να σου φωνάξω δυνατα τις ώρες που ξυπνάς.
ναι, ειμαι αδύναμη.
δ ε ν θ ε λ ω ν α ζ ε ι ς χ ω ρ ι ς ε μ ε ν α

2009-09-24T11:27:00.003+03:00

Denys: You've ruined it for me, you know.

Karen Blixen: Ruined what?

Denys: Being alone.

πρωι...

2009-09-11T08:50:00.002+03:00

μέσα στην ντουλαπα, δίπλα απο το ενα και μοναδικό φόρεμά μου, κρέμεται η πανοπλία μου. είναι φτιαγμένη απο το υλικο που έφτιαξα εκείνο το τελευταίο βράδυ. ανακάτεψα μέσα στο κενό, μιση κουταλιά εγωισμό, δυο τριτα αξιοπρέπεια, δυο κουπες απο το άδειο σου βλέμμα για να μην το ξεχάσω, μια πρέζα απογοήτευση και το υπόλοιπο το γέμισα με αλατόνερο. καθε πρωι την φοράω. την συνδυάζω πάντα με παγωμένο βλέμμα και αδιάφορο ύφος που της ταιριάζουν πολυ και τρέμω μην με καταλάβεις. και εσυ βλέπεις μονο αυτο. καλύτερα που αχρηστα κατάντησαν τα αληθινά σου μάτια. ετσι οταν θα'ρθεις δεν θα βρεις τις δυο λέξεις που θα με ξεκλειδώσουν...

πιανο..

2009-08-31T21:35:00.002+03:00

μου παν πως δεν εκλαψα πολυ οταν γεννηθηκα. λιγο μονο όσο για να μπει αερας στα πνευμόνια μου. κόντεψα να τον χασω ειπαν σαραντα ημερες μετα αλλά σωθηκα απο ενα δαχτυλο μητρικό. μαλλον γι'αυτο οταν φοβαμαι ονειρεύομαι πως ακομα το βυζαίνω. μετα δεν εκλαψα ξανα. ουτε οταν πεινουσα. μονο κοιτουσα γυρω και σταθηκα νωρις στα ποδια μου για να αγγιξω αυτα που εβλεπα. παντα αγγιζα, μυριζα και ακουγα. νομιζω αυτες ειναι οι αγαπημενες μου αισθησεις. τα ματια δεν τα αγαπησα, σαν ηθελα να απολαυσω, παντα τα εκλεινα. και με την λαλια δεν τα βρηκαμε ποτε. μ'αρεσαν οι ηχοι αλλα οχι της δικης μου της φωνης. οι ερωτες ερχονται απροσμενα. ερωτευεσαι τα πληκτρα ενος πιανου και το ποτιζεις δάκρυα τοσο ευκολα, σαν ενα μεγαλο ευχαριστω για οσα σου χαρίζει. ερωτευεσαι τα γραμματα που βαζοντας τα διπλα διπλα φτιαχνουν λεξεις και ταξίδια. γι'αυτο τα κουβαλας επάνω σου, καβουκι σου. γεμισα καβουκια. ολους τους ερωτες μου επανω μου για προστασία. ακομα και το μητρικο δάχτυλο δεν σου μαθαίνει, δεν σε προετοιμαζει για την στιγμή που θα γυμνωθεις χαρίζοντας ενα ενα τα καβουκια σου. ουτε και για εκείνη που ενα πιανο παιζει και εσυ μαζευεις τα μισα καβουκια σου απο το πεζοδρόμιο.
οποιος δεν κλαψει πολυ σαν γεννηθει λενε, δεν θα κλάψει και σαν μεγαλώσει. ίσως γι'αυτο δεν με είδες να γίνομαι νερο μπροστα σου. είναι που εχω λίγα δάκρυα και οι νυχτες ειναι πολλες...

ηχοι..

2009-08-31T10:47:00.003+03:00

Δενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζει
δενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζει
δενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζει
δενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδενμενοιαζειδνεμενοιαζει

που εμεις ποτε δεν καναμε τετοιον ηχο..

εν λευκω..

2009-08-25T17:33:00.002+03:00

θα 'ναι μαλλον που δεν εμαθα ποτε να κλεβω. ουτε λεξεις ουτε χαδια ουτε βλεμματα. θα'ναι μαλλον που πιστευω πως τιποτα κλεμμενο δεν εχει αξια. προτιμω να μου χαριζουν. το κλεμμενο πρεπει να επιστραφει καποια στιγμη. το χαρισμενο οχι. το κρατας αγκαλια, το γευεσαι, το ακουμπας στο μαξιλαρι σου και τελικα ο χρονος το ταξιδευει μεχρι το παλιο μπαουλο της ψυχης. φεύγεις και ερχεσαι γεματος κλοπιμαια. εχεις μαθει να κλεβεις αλλα δεν εμαθες να ξεχωριζεις τα χαρισμενα. παρερμηνευεις τις σιωπες για αδυναμιες και εγω τα λογια για αγαπες. κακος συνδυασμος. οταν σωπαινω φοβασαι και με γεμιζεις ναζια. οταν μιλας φοβαμαι και κλεινω ολες τις πόρτες. είμαι σαν δεντρο. περνούν οι εποχες απο πανω μου και με χρωματιζουν. αλλά εσύ εισαι σαν το φυτο που τυλιγεται στον κορμο μου και με αλλαζεις. με πληρη αγνοια της δυναμης μου επανω σου, θα περασουν αιωνες και θα γινω σαν εσενα. τοτε, θα κλεψω..

γενεθλια II

2009-07-28T21:29:00.002+03:00

το καλοκαίρι με βρήκε χωρίς κανενα φορεμα, με τα ιδια τσιγαρα, με πιο μακρια μαλλια,πιο ονειροπολα, λιγοτερη δεκτική. με βρηκε χωρις να σε ψαχνω. να μεγαλώνω φυτα και να βάφω τοίχους. περιμενω υπομονετικά να φυγει. καμια δροσια δεν νιωθω. και ο γαμημενος ο ήλιος χτυπάει κατευθειαν χαμηλα στο πόδι, ανάμεσα στα δαχτυλα, εκεί που εσκαψες και μπαινοβγαίνεις. δεν παραπονιέμαι. μόνο απαντω.
και ας γάμησα την ψυχή μου την δική σου δεν την πήρα...

αλλη μια...

2009-07-06T21:55:00.002+03:00

σήμερα που δεν ξέρω τι φοράς, αν εκνευρίστηκες, αν γέλασες, αν κάπνισες πάνω απο δέκα τσιγάρα, τι ψυθίρισες σε διψασμένο αυτί, αν ήπιες δευτερο καφέ, αν ακουσες το αγαπημένο σου τραγούδι, αν γεμισε το κορμί σου αλάτι, τι κέρασες κάτω απο το σχεδον γεμάτο φεγγάρι, αν αφησες μια παρτίδα ταβλι στην μέση, αν κοιμήθηκες χωρις εφιάλτη, τι κοίταξες με βλέμμα πρόστυχο, αν θυμήθηκες ενα "δεν μετανιώσα", ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη το πρωι, αν έβαλες το λουλουδι στο μπαλκόνι, αν ξεδίψασες το στόμα σου,
σήμερα που ήταν μια ακόμα ημέρα χωρίς να σε ξέρω, ηταν μια πολυ κακή ημέρα...

flat...

2009-06-22T21:17:00.003+03:00

αν βάλεις το δαχτυλίδι σου σε αλλο δάχτυλο λενε, αναρωτιέσαι γιατι το έκανες και ετσι θυμάσαι αυτο που συνεχώς ξεχνούσες. πέταξα το τετράγωνο δαχτυλίδι, αυτο που έπαιζες καθε φορα που μου επιανες το χέρι. λες να ξεχάσω αυτό που συνεχώς θυμάμαι;

ποσο...

2009-06-16T12:11:00.002+03:00

..ήθελα να σου μαθω φαντασια. να δεις τις φλογες της φωτιας να χαιδευουν τα μαλλια μου και το φεγγαρι να κοιμαται διπλα σου την ωρα που σε γαργαλανε τα ξωτικα και ήρεμα χαμογελας. να σου δειξω πως ζωντανευει ο τοιχος την ωρα που επανω του ακουμπάμε και με τα δυο του χερια μας κραταει μαζι για να αγκαλιαστουμε πιο σφιχτα.να σου πω πως εισαι δεντρο αιωνων και εγω ξωτικο του δασους και παντα κοντα στις ριζες σου ξεκουράζομαι. να με φιλας και καθε φορα να γεμίζει το πάτωμα με αίμα, εσυ να λες γιατι και εγω να λεω γιατι αλλιως δεν. να σε φιλαω και εσυ να ακους θαλασσα και να γλυφεις το αλατι. να μου λες μεινε αποψε και εγω να σου λεω για παντα.
δεν προλαβα. μου εμαθες πραγματικοτητα.

τσιγαρα..

2009-06-04T17:40:00.002+03:00

την πρωτη φορα που δεν ηρθες σου ειχα στριψει ενα τσιγαρο. το ακουμπησα κατω στην μια γωνια του δωματιου. σου εστριψα καινουργιο για την δευτερη φορα που δεν ηρθες και το εβαλα δίπλα στο πρωτο. οσες οι φορες τοσα και τα τσιγαρα. τα απλωσα στο πατωμα και σχηματισα το προσωπο σου να δω αν το θυμάμαι. μετα τα κλωτσησα με δυναμη γιατι δεν είχα ξεχασει ουτε μια ρυτιδα σου. τωρα πια εχω ενα σπιτι γεματο τσιγαρα. κοιμαμαι πανω τους και τρωω παρεα τους. τωρα που το σκεφτομαι θα πρέπει να βαλω και στο μπαλκονι αλλα φοβάμαι μηπως μου τα παρει ο αερας. γι'αυτο θα γεμισω τις γλάστρες...

το τιποτα...

2009-05-20T21:34:00.005+03:00

περπατουσε στην ακρη του δρόμου απολαμβάνοντας την ησυχία. μπροστα του διεκρινε την μορφή της καθισμενη στο πεζουλι. Την πλησίασε με θαρρος και της ζητησε να καθίσει μαζί της. εκεινη τον κοιταξε με ματια φωτια και εκανε πιο εκει. συνεχισε να τον κοιταει επίμονα προσπαθώντας να καταλαβει τι αναζητουσε εκει στην ερημια. και αναγνωρισε το βλεμμα που διψα για ερωτα. τα νιατα του ποθουσαν νιατα και αγκαλιες σφιχτες. χαμογελασε με γνωση πήρε μια βαθιά ανασα και ξεκίνησε:
"ηταν λεν καποτε μια κοπελουδα ομορφη, στρουμπουλή και ξύπνια. νοικοκυρα και διαβασμένη. φορουσε μαυρα μονο σαν πενθουσα κορη απο γεννησιμιου της και είχε πορφυρά μαλλιά. ερωτες δεν γνωριζε παρα μοναχα σε αυλα. λεξεις, νοτες, μυρωδιες αυτα ηταν οι ερωτες της. και μια νυχτια συναντησε εκει κάτω στο ποτάμι εναν αγγελο σωστο. μαυρα μαλλια και λαγνα ματια. αψηλος και ομορφος, ξελογιαστής απο γεννησιμιου του. χαμογελασε την μια φορα φωτια της αναψε στα στηθια. αμαθη απο καυμους καθως ηταν καθολου δεν λογαριασε πως τα χειλη μπορει και να'ταν πλανα. πλουτισαν οι λεξεις, μεγαλωσαν οι ηχοι. βαδιζε στα συννεφα με συνοδοιπορο τα χέρια του παληκαριου. γεννουσε ο ομορφονιος λογια και της τα ψυθιριζε και αυτη κουρνιαζε πιο πολυ στην αγκαλια του. το πρώτο πρωι που κατεβηκε στο ποταμι περίμενε μεχρι να νυχτωσει και αυτός δεν φάνηκε πουθενα. αμαθη στα δάκρυα εγλειψε τα χειλη της και ενιωσε τ'αλατι. θα'ρθει ειπε μεσα της. δεν μπορει, αυριο θα'ρθει. και τ'αλλο όμως πρωινο κανεις δεν εφανη. και επερασαν οι μερες και οι νυχτιες ωσότου ασπρη τουφα φυτρωσε πισω στον αυχένα. και το μαραζι εμεγάλωνε. η μανα της την ετρεξε στην πολη να πει ο γιατρος φάρμακα να γιανει το κορίτσι. μα και ο δοκτορας εσηκωσε τα χερια του αψηλα. "νταλκά εγω δεν ξερω να γιατρεψω", ειπε στην μανα και εγυρισαν. σπαραζε η καψερη καθε μερα καθως εβλεπε τις ασπρες τουφες να πληθαινουν. και ξάφνου ενα πρωι εσηκώθη η κοπελουδα. φορεσε ρουχα και παπουτσια και εξω βγηκε για αερα. χρονια πολλα περασαν μα αυτη δεν ματαφάνηκε. καποτε ντελαλης ειπε πως την ειδαν να ζει αλλουθε μακρια απο το ποταμι χαρουμενη και ευτυχισμενη. μα εγω το'μαθα πως οσοι ματια ψυχης κατεχουν σαν την κοιτάζουν μόνο σκελετό εβλέπουν. θαρρεις αγορι μου, πως διψας για αγαπες και ερωντες νταλκάδες και καυμους. μα δεν γνωριζεις πως ο ερωτας σκοτωνει. απο το θανατο που ζεις καθε του ημερα. καθείς αλλιως τον ζει και αλλιως πεθαίνει. αλλά πεθαίνει. σαν αποθανει αλλαζει το προσωπο. παγωνει και μια μοναχα γκριματσα κανει. αυτή του ζωντανου να ξεγελάει το μεσα του. ο ερωντας σαν σε γλυκοχτυπησει δεν εχει σωτηρία και μάθε το. τα στόματα να ακους, τα χειλη να πιστευεις. τα χερια να ζητας να δεις ποσο σφιχτα κρατουν και τα ματια να κοιτας αν χαμηλώνουν. γιατι ο ξελογιαρης ερωτας δεν λογαριαζει φοβους και ντροπες. ξεντυνεσαι και πας αοπλος στην μαχη. και αν θα βγεις απο αυτή πληγές μετρας και γνωσεις. και αν θα βγεις απο αυτή για ζωντανός παντα θα 'σαι, για πεθαμένος μια ζωή.
πεθαμένος μια ζωή σαν βγεις, αυτο ειναι που λεν τίποτα."

για τον Κωστή...

χωρις...

2009-05-19T10:00:00.002+03:00

ήθελα να καταλάβεις και εσύ θυμωσες. το χωρίς που ζω γεμίζει μερες και νυχτες. χωρίς χερια χωρίς αυτια χωρις χειλη. τρυπωνω σε αγκαλιες που με αγαπουν και το χωρις εκει. καλύπτομαι με αγκάθια και οποιος πλησιασει ματωνει καθως στεκομαι αγερωχη και θαυμαζω το κόκκινο. ετσι με εμαθες. δικό σου ο σπόρος τους. σε περιμενω να ερθεις για να με αγγίξεις. και αν αντεξεις να βρεις το μοναδικο σημειο μου χωρις αγκαθι. καποτε παρακαλουσα να ερθεις και ειχα ανοιχτή αγκαλια. τωρα δεν εχω τιποτα. ερθεις δεν ερθεις. κάτι θολά βράδια μόνο που τα μάτια μιλουσαν ασταμάτητα και τα στόματα δάγκωναν τις κλείδες. τώρα εχω αέρα και θέα και ολα μοιαζουν μακρινά.

Τότε Γιατι Νιωθω Την Ανάσα Σου Στον Λαιμό Μου Ακόμα;

αγγελια..

2009-05-05T09:00:00.003+03:00

γεμισμα νυχτας σε τιμή ευκαιρίας.

οι παροχες απευθύνονται αποκλειστικά σε δειλους με τάσεις παρερμηνείας αληθινων αναστεναγμών.

λογια

2009-04-30T12:57:00.004+03:00

σου βρηκα λογια να σου χαρισω. κοβω τις σελιδες απο τα βιβλία τις κανω τετραγωνα μικρα χαρτακια να στα στείλω σε φακελο κιτρινο. θα πρέπει να τα ενωσεις σωστα για να διαβασεις.
“Ὅταν τὶς νύχτες τριγυρνῶ στὴ μοναξιά μου,ψάχνω μέσ᾿ σὲ χιλιάδες πρόσωπα νὰ βρῶἐκεῖνο τὸ τρεμούλιασμα στὴν ἄκρη τοῦ ματιοῦ σου.” *
μην βιαζεσαι δεν ειναι τοσο ευκολο. σημερα θα παιξουμε δυσκολα. θα ενώνεις τα χαρτάκια και σε κάθε λάθος ενωση θα μενει το κενο.
“Διαλέγεις και μετάπώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτοπου έχει η εκλογή σου.Ενώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.Ασήκωτες κι αυτές.Κατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.Το πολύ ν’ αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για τα λουλούδια.Για εξοικείωση.Εκεί δεν έχει διάλεξε. Εκεί με κλειστά τα μάτια.” **
θελει κινήσεις αργες. να διαβαζεις, να θυμάσαι την στιγμή για να την ενωσεις με την επομενη. θελει να εχεις νιώσει.
“Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.” ***
θέλει να μην φοβηθεις αλλο πια. θελει να κάτσεις στο πάτωμα και να κοιταζεις τα χαρτακια απλωμενα. θελει να θελεις γιατι απλα,
“Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.” ****
προσπαθησε τουλαχιστον...

*Ν. Χριστιανόπουλος "Επικίνδυνη Μοναξιά"

** Κ. Δημουλά "Σαν να διαλεξες"

*** Τ. Λειβαδίτης "Πολύτιμος στίχος"

**** Ν. Χριστιανόπουλος "Οταν σε περιμένω"

αρωματα..

2009-04-27T20:44:00.003+03:00

κλεινω τα ματια σφιχτα πολυ για να θυμηθώ το αρωμά σου. δυσκολευομαι να το θυμηθω τοσο οσο δυσκολευομαι να ξεχασω τα ματια σου. σαν τα φερω μπροστα μου ομως, αναδυεται τοσο ευκολα η οσμή σου. γεμιζει το δωματιο πικρα και αλατι μαζι. ενα φευγαλεο αρωμα καλοκαιριου ανακατεύεται μαζί με την βαρια οσμη του βουνου. ενωνονται ψηλα στο ταβανι και ανοιγω τα ματια να σε δω που ήρθες. χορευει το αρωμά σου, ξωτικα πιασμενα χερι χερι αλλοτε ασπρα και αλλοτε καταμαυρα. απλωνω το χερι μου να τα αγγιξω και αυτα με περιγελουν κάνοντας τον γύρο του κορμιου μου. σε απλωνουν μέσα μου, παντού μου. χαμογελαω καθως σε θυμαμαι να μου λες πως το αρωμα μου ειναι το λεμονι. ενα χαρακτηριστικό μονάχα, ελεγες. "ξινο" -παύση- "απιστευτα εθιστικο". σου πιανω το χερι να το φερω στον λαιμο μου. παιχνιδι μου. το περναω απο τα μαλλια μου αλλα στο στερνο μου το αφήνω να καθήσει ώρα πολλη. ετσι κοιμαμαι. και οταν ξυπναω και τα ξωτικά εχουν φυγει σε βλεπω να βγαινεις απο την πορτα. γεμιζω την ημερα μου με αρωματα να ξεχασω το δικο σου για να ξαναρθουν τα ξωτικα οταν θα κλεισω τα ματια σφιχτα πολυ.
εγώ, λεμονι μυριζω ακομα...

προσευχη...

2009-04-16T15:32:00.003+03:00

απο ολα τα μερη της γης ενα μονο υπαρχει που θα ηθελα να σε παω αυτη τη στιγμη. να σε πιασω απο το χερι να σου εχω κλεισει τα ματια και οταν θα σου βγαλω το μαντηλι ως δια μαγειας να ειμαστε εκει. θα δεις ενα τραπεζι ξυλινο παλιο απο αυτα που σου αρεσουν και δυο καρεκλες μονο. τα χαλικια θα κανουν το τραπεζι να γερνει ελαφρα αλλα δεν θα μας νοιαζει. επανω του θα στεκονται ενα καραφακι κλειστο δυο ποτηρια και παγος. δεν θα ακουγεται μουσικη οσο και να θες. τιποτα. μονο αυτα τα δυο ποτηρια. θα σε κερασω ασπρο ποτο με παγακι ενα μονο και θα σου πω στην υγεια σου για να με κοιταξεις και να μου πεις στην υγεια ΜΑΣ. η καρεκλα σου θα κοιταει μονο την θαλασσα και η πλατη σου θα ειναι εκει γυρισμενη σε ολα οσα σε εχουν δηλητηριασει και τα φτυνεις επανω μου. θα σου παρει λιγη ωρα μεχρι να μιλησεις και ακομα περισσοτερη μεχρι να χαμογελασεις μα δεν θα με νοιαζει. εγω θα σου γεμιζω το ποτηρι. μεχρι να θολωσει το μυαλο. να κοιμηθει το γαμημενο το δηλητηριο. γιατι οταν το βαζεις για υπνο εισαι γλυκος. και αληθινος. και δεν με πονας. και εγω δεν θελω αλλο να με πονας. ουτε να πονας εσυ.
οταν θα ερθει η νυχτα θα σε ανεβασω ψηλα σε εκεινο το μοναστηρι. θα αναψουμε κερι και θα σωπασουμε. μονο το χερι θα σου κρατησω σφιχτα. οσο σφιχτα δεν εχει κρατηθει ποτε κανενα χερι σε κανεναν κοσμο. τοτε θα κλεισω τα ματια και θα κανω προσευχη.
που ξερεις... μπορει επειδη θα ειναι η πρωτη και μοναδικη φορα να ακουστει....

πως εφυγες....

2009-04-10T09:22:00.001+03:00

"Πως έφυγες, απ' τη ζωή μου έτσι
Και ούτε κλαίω ούτε καν σε συζητώ
Σ' έχω απορρίψει και απ' την μνήμη μου σε έχω σβήσει για πάντα
Και ότι αγάπησα από σένα τώρα το πετώ

Μόνο που τα βράδια, σαν τον τρελό
Μες στα μπαρ κυκλοφορώ και απορώ
Το πρόσωπο σου δεν μπορώ να θυμηθώ και θέλω
Όλα αυτά τα βράδια, να σ' αγαπήσω πάλι απ' την αρχή μωρό μου
Μα, δεν έχω άλλη αντοχή

Πως έγινε και δεν μ' ενδιαφέρει
Σε ποιες αγάπες την αγάπη σου ξοφλάς
Σ' έχω διαγράψει κι άλλη πορεία έχω χαράξει καρδιά μου
Και ότι τράβηξα από σένα τώρα το τραβάς"

*Στίχοι & Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη Εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

μελωδια..

2009-03-30T21:20:00.003+03:00

σκεφτόμουν πως αν μπορουσα να γράψω μουσική θα σου εγραφα μια μελωδια. Χωρίς στίχους. Θα καθόμουν στο πιάνο μου (το θυμάσαι εκει στην γωνια;) και εσυ κάτω στο χαλι. θα σε κοιτουσα και θα σου ελεγα πως αυτο νιωθω. Δεν ξερω τι θα καταλάβαινες. Είμαι πολυ "ποιητική" λες και αυτό στα αυτιά μου, μονο για κάτι κακο ακουγεται. θα με ρώταγες τι λεει. και θα σου έλεγα πως λεει για δυο ανθρωπους γεννημένους μαζι-χωρια. απο αυτους τους καταραμένους που περνάνε μια ζωή κρυμμένοι σε γωνίες και σκοτάδια γιατι το φως τους τρομάζει. μαζι στα σκοτάδια και χωρια στο φως. από αυτους που λόγια πολλα δεν λενε. πράξεις μονο μονιμη παρεξήγηση. "γιατι ήρθες" δεν ρωταει κανείς τους. απο αυτούς που ήξεραν αλλά δεν τόλμησαν. Υφέσεις θα εχει η μελωδία μου. τις αγάπησα απο την πρωτη στιγμή γιατί οι διέσεις μου είχαν φανεί σνομπ. ελα κατσε πιο κοντα, θα σου πω και για την αναίρεση. είναι κάπως σαν την ισορροπία. το φυσικο. ουτε διεση ουτε υφεση. το αυτονόητο. λεει και για τα μάτια σου. σε εκεινο το σημείο που αγριεύει η μελωδία και ζητάει piano forte. σαν να φυσηξε μαϊστρος δυνατός. σήκωσε κυματα και πήρε τις ομπρέλες. ετσι ειναι τα μάτια σου, αλλά δεν τα φοβάμαι πια. λέει και για μένα που σε ενιωσα. ναι καλα το καταλαβες. εκεινο το μελαγχολικο σημειο, για μενα λεει. που δεν σου μιλάω και αναρωτιεσαι γιατι, "γιατί δεν μπορω να σε κάνω να καταλάβεις πως με ενα αγγιγμα κουνιουνται τα βουνα και οι ωκεανοί ανάποδα γυρίζουν".
ολα οσα δεν μπορεις να καταλάβεις μεσα σε μια μελωδια... ίσως ετσι...

κάνε φου...

2009-03-30T10:06:00.002+03:00

ανοιξη με μπαλκονοπορτες ανοιχτες και δισκους να παιζουν. υπευθυνος μουσικης ο μπαμπας και οι πιτσιρίκες με πολυχρωμα φορεματα και κοτσιδακια να τρεχουν και να χορευουν τα παπακια... τουρτα σε σχημα γατας και κερακια ροζ.
στα 15 με σκισμενα τζην και μακρια ατημελητα μαλλια, επανασταση εφηβική. χωρις παρτυ, οι μουσικες ακατάλληλες για πιτσιρίκες, χωρις πολυχρωμα. τουρτα σε σχημα καρδιας και μια ανθοδεσμη με κοκκινα τριανταφυλλα. ηρθε ο ερωτας ποιος νοιαζεται για τα κεράκια...
χρονια μετα ξημερωματα με τσιγαρα και μπουκαλια. καρδιες τσακισμενες που δεν ακουσαν ενα "χρονια πολλα μωρο μου" αλλα καλυτερα.. τα λαθη οσο πιο νωρις τα καταλαβεις τοσο λιγοτερο πονουν.
στα 30 προωρη ανασκοπηση. ονειρα πραγματοποιημενα και αλλα που δεν εγιναν αληθεια και δεν εχασαν ποτε την δυναμη τους. τσιγαρα στριφτα, ενα mp3 στο αυτοκινητο και χαμογελο. χωρις τουρτα με ενα γλυκακι την ωρα που βγαινει ο ηλιος και μια ευχη "να χαμογελας..."
σημερα επιλεγω τις ευλογιες μου. τα γλυκα χαδια της μαμας, τις μουσικες που μου εμαθε ο μπαμπας, τις αδελφικες μου αγαπες, τους ελαχιστους πολυτιμους φιλους, τις ψυχες και τα ματια που επελεξαν να μου χαριστουν και ολα οσα χαρισα εγω.
σημερα μονο ευχαριστω...

υ.γ: κοιτα μαμα φτανω και μονη μου να κανω φου...

μυθιστορημα...

2009-03-27T13:34:00.002+02:00

οι ήρωες μου θα κατσουν σε προβλήτα. θα νιωσουν ολα εκεινα τα τετριμμένα των ερωτευμένων. θα γελασουν που το καραβι θα αργησει, θα ψαξουν γωνια σε τριμμενη μοκετα πλοιου να ξαπλωσουν, θα φωτογραφίζουν ο ενας τον αλλον χωρις φιλμ και θα αγωνιουν για το πρωτο καλοκαιρινο ξημερωμα που θα τους βρει προσωπο με προσωπο χωρις τις νυχτερινες μάσκες ομορφιάς.
οι ήρωές μου θα περπατησουν ξυπολητοι σε μια αμμουδια χωρις φωτα νυχτα καλοκαιρινη και δεν θα μιλησουν καθολου. δεν θα ορκιστουν αιωνια αγαπη ουτε θα ζησουν τον απολυτο ερωτα επανω στην αμμο. μονο τα χερια τους θα ειναι σφιχτα κρατημενα και τα ματια τους θα πουν "και εγω".
οι ήρωές μου θα κοιμηθουν με ανοιχτα πατζουρια και θα πιουν ελληνικο καφε. θα ακουσουν μια και μονο μουσικη ο ένας θα την κουβαλαει μεσα του ανατριχίλα και ο αλλος σαν το λάθος άκουσμα. θα καπνίσουν το ίδιο τσιγάρο ξημέρωμα σε μπαλκόνι, οταν βγει ο ήλιος θα το σβησουν στο τασακι και μονο τοτε για οσο κραταει ενα τυχαίο αγγιγμα δεν θα φοβουνται.
οι ήρωές μου θα υπάρξουν μονο για τοσο όσο τους άξιζε...

να σ'εχω...

2009-03-25T07:19:00.004+02:00

καποτε ευχηθηκα να χαιδευω την κλειδα σου ολη τη νυχτα...
ναι μωρο μου, οσο πιο πολλες φορες κανεις μια ευχη τοσο πιο πιθανον ειναι να βγει αληθινη...
κοιμήσου τωρα...

i am shining!!!

2009-03-24T14:00:00.003+02:00

το πρώτο template που διάλεξα οταν δημιουργησα ετουτο το τετράδιο ηταν μαυρο, ενώ δοκίμασα για λιγο ενα λευκο "εξώφυλλο" που δεν μου ταιριαζε.
ενας πολυ καλος φιλος μου χαρισε ενα βαθυ ονειροπολο μπλε κάδρο για να κρεμαω τις σκεψεις μου.
και ενας υπερταλαντουχος καλλιτέχνης και φίλος ασχολήθηκε μαζί μου και μου "κέντησε" το καινουργιο μου "φορεμα".
οτι βλεπετε εδω μεσα ειναι δικες του ιδεες και είμαι πολυ περήφανη που φιλοξενώ τις λέξεις του κατω απο τις πανεμορφες εικονες που διαλεξε για μένα....
καλως ήρθατε λοιπον...

υ.γ. κυριε spy σας ευχαριστω...

παντα..

2009-03-17T12:06:00.005+02:00

σημερα θα σου χαρισω δακρυα. δεν τα εχεις δει ποτε και αναρωτιεμαι αν θα τα θελεις. αλλα δεν γαμιεται. τα δωρα ετσι ειναι. στα δινουν και αν θελεις τα κρατας αν θελεις τα πετας. δεν θα αναρωτηθω πια τι θελεις. αυτο θα σου πω. και θα σου πω τι θελω εγω. την αθωοτητα μου πισω. αυτη που οταν τοσο ευκολα πεταξα δεν σκεφτηκα ποσο πολυτιμη ηταν.
σημερα θα σου χαρισω και λιγο αιμα. απο αυτο που προκαλεις εσυ και δεν το ξερεις. θα σου κρατησω τα ματια ανοιχτα με την βια γιατι το θεαμα δεν θα το αντεξεις. και δεν θα σου ζητησω το δικο σου. δεν εχω αυταπατες, καμια σταγονα σου δεν προκληθηκε απο εμενα.
ψαχνοντας απεγνωσμενα να βρω την διεξοδο δεν ξερω με τι αλλο να σε δωροδοκησω για να με αφησεις. ή μηπως ειναι πια αργα;
εγω και εσυ γαμημενος λαβυρινθος. εσυ υπεροπτικα να με κοιταζεις να ψαχνω τον σωστο δρομο και εγω πειραμα παγιδευμενο. ριχνω πετρες σαν παιδακι μικρο να βρω τον δρομο να γυρισω πισω και μετα σου κρυβομαι και εσυ ενας γιγαντας λιωνεις τα ιχνη μου με τα βηματα σου και με βρισκεις παντα.
παντα δυστυχως.

και ομως...

2009-03-15T13:50:00.004+02:00

νόμιζα πως το κενο σου βλεμμα δεν μπορουσα να αντεξω μέχρι που με κοιταξες και εφτασες πιο περα απ'την ψυχη... τα κυτταρα μου σου ανηκουν...
γαμημενα ματια...

εγχειρηση...

2009-03-12T17:48:00.003+02:00

εχω ενα ψαλιδι και ενα νυστερι.
με το ψαλιδι μου θα κοψω τα μαλλια σου και με το νυστερι μου θα ανοιξω το κεφάλι σου.
θα παρω τον δευτερο εαυτο που κουβαλαω επανω μου και θα τον τοποθετησω με προσοχη μεσα σου. θα τον απλωσω σε ολους τους νευρωνες σου και ετσι θα χαθώ παντου μεσα σου.
μετα θα κλεισω το κεφαλι σου και τιποτα δεν θα θυμασαι πως συνεβη.
μην φοβασαι δεν θα πονας καθολου.
ετσι σε κουβαλαω και εγω απο τοτε που μου ανοιξες εκεινη την τρυπα στο στερνο...

επιλογη...

2009-03-06T09:53:00.001+02:00

Δεμένα χερια με σχοινια. Κλειστα ματια με μαντήλια. Ραμμένο στομα με κλωστη. Καμια επιλογη δεν μου αφηνεις. Να μην αγγιζω να μην δω να μην μιλησω. Εγωισμοι. Τυφλοι. «το θελω απλα» να ψυθιριζεις.. «και αυτό που θελω εγω?» να ουρλιαζω αλλα φωνη δεν βγαινει. Εγωισμος και φοβος χερι χερι να περπατανε ξεκινανε από το μυαλο και κανουν τσουληθρα στην πλατη μου που επάνω της στριβεις τσιγαρα. Τιποτα δεν καταλαβαινεις. Όλα τακτοποιημενα μια χαρα. Καμια ερωτηση καμια υποχρεωση καμια απορια. Όλα τακτοποιημενα στον χωρο σου που απαγορευεται να εισβαλω. Και ας θελω να τον διαλυσω. Να σπασω τις καρεκλες, τα τζαμια, να κλωτσησω το τραπεζακι να φυγει από την μεση για να ξαπλωσω μπρουμυτα καταχαμα και την πλατη μου να σου προσφερω. Να ποτισω αλκοολ και ιδρωτα το πατωμα και να μην πρεπει να φυγω. Να κοιμηθω επανω στα αληθινα υγρα μας. Αληθινα; Μας; Τιποτα αληθινο και τιποτα δικο μας. Ο καθενας μονος του το ζει και οι πολλες πολλες κουβεντες απαγορευμενες. Τα ματια σου εστω να τα κοιταζω σε ρωτω και γυριζεις αλλου το βλεμμα. Δεν εχω κομματια να μαζεψω και να φυγω. Εκει σου τα αφηνω πεταμενα. Ένα κομματι εδώ ένα κομματι παραπερα κάθε μερα να ανακαλυπτεις και από ένα και να προσπαθεις να θυμηθεις ποιος το αφησε. Συναλλαγη αδικη να το ξερεις..επιλογη σου μου λες. Περιεργο το ιδιο θα ελεγα και εγω σε σενα. Αρχιδια επιλογη. Τυπικες κουβεντες ενηλικων. «Ξερω το ναι ξερω και το όχι και επιλεγω τι να πω».. ψευδαισθηση ελεγχου για μενα. Εσυ δεν αφηνεις ποτε να φυγουν τα πραγματα από τον ελεγχο. Αποσταση αποσταση αποσταση. Ετσι νομιζεις θα σωθεις. Βαλε δρομους χιλιομετρα να σε κρατουν μακρια. Αλλα μην τους τρεξεις, μπορείς; Ναι μπορεις. Ενώ εγω όχι. Υπερβολες, μου λες. Που το ξερεις; Πως το ξερεις; Πως το καταδικαζεις; Ευκολα μου απαντας. Και τοτε θυμαμαι πως για σενα όλα είναι ευκολα. Μου ανοιγεις την πορτα αλλα μου δειχνεις μονο ένα δωματιο. Όλα τα αλλα μη προσβασιμα. Κλειδωμενα με κλειδι χαμενο τοσο χρονια που ουτε εσυ θυμασαι που το εκρυψες. Τα σωματα ψεμματα δεν λενε ψυθιριζω.. και κανεις πως δεν ακουσες. Στριβεις το τσιγαρο επανω στην γαμπα μου και χαμογελας. Μεταμορφωνομαι σε αγριο ζωο και θελω να το δαγκωσω αυτό το χαμογελο να το ματωσω να μην ξαναφανει.Να ξαπλωσω εκει μεσα στα αιματα να σου χαιδευω το χερι καθως θα ουρλιαζεις από πονο και να κλαιω για το χαμογελο που εχασα. Η νυχτα μας κρυβει σου λεω. Εσυ εισαι ιδια και την μερα και την νυχτα λες. Η νυχτα μας κρυβει σου ξαναλεω και δεν μιλας. Γονατιζω μπροστα σου και σε εκπλιπαρω να με σωσεις…
αυριο παλι με ρωτας;
Δεμενα χερια με σχοινια, κλειστα ματια με μαντηλια, ραμμενο στομα με κλωστη….
Αυριο παλι σου απανταω….

ορια...

2009-02-24T17:01:00.005+02:00

Αυτό που με βασανιζει είναι αυτό που ποτέ δεν θέλησες να γίνω για σενα. Λαμπαδα και εικόνισμα. Ανάγκη αφόρητη. Φως και σκοταδι στην καθημερινότητα σου. Δεν σε ξεδίψασα δεν σε χόρτασα δεν εγινα το βρεγμένο μαξιλάρι σου.
Αυτό που με βασανίζει είναι αυτό που εγινα για σενα ακριβως επειδη το θελησες. Θαμπή εικονα θαμμενη. Δυωρο αντιδοτο της μοναξιας. Προβλέψιμη και κοινή. Απλα κοινη και διαθεσιμη.
Το μόνο χειροτερο είναι η συνειδητοποιηση πως το να ξεπερασω τα δικα μου ορια δεν ηταν ποτε αρκετο για να αγγιξω την δικη σου ψυχη…

?

2009-02-19T13:46:00.003+02:00

στα ποσα τσιγαρα καιγονται τα πνευμονια;
στα ποσα τσαλακωματα σκοτωνεται η ψυχη;
στις ποσες εικονες παγωνει το μυαλο;

ονοματα...

2009-02-11T10:43:00.004+02:00

με ρωτάς πως θα εγραφα την ιστορια μας.. και γελαω καθως ψαχνω να βρω ονοματα στους χαρακτήρες μας.. ενα ονομα για σενα να χωραει τα ματια σου οπως με κοιτουν οταν με ζητας. ενα ονομα για μενα να χωραει τα ματια μου οπως σε κοιτουν οταν σου λεω πως ειμαι μονο εδω.
θα εγραφα για το κοκκινο φεγγαρι ενα βραδυ Αυγουστου.. για ενα κοκκινο φιλι μεσανυχτα κατω απο την βροχη σε ενα στενο δρομακι. θα σε λενε δαιμονα. εγω ονομα δεν θα'χω.
θα εγραφα για ενα παραθυρο που βλεπει την θαλασσα νυχτα του χειμωνα, για δυο κορμια κολλημενα σε εναν τοιχο να κατασπαραζονται. θα με λενε δαιμονα. εσυ ονομα δεν θα'χεις.
θα εγραφα και για τους καπνους που γεμιζουν ενα σπιτι, για τα "δεν με νοιαζει" που μου φωναξες και ετρεξες μετα να τα παρεις πισω. θα σε λενε δειλο. εγω ονομα δεν θα'χω.
θα εγραφα για τις σιωπες που κρατησαν ταξιδια ολοκληρα, για τα παραθυρα τα ανοιχτα που εκαναν το πουκαμισο σου να ανεμιζει και εγω εφυγα για να μεινει η εικονα χαραγμενη μεσα μου. θα με λενε δειλη. εσυ ονομα δεν θα'χεις.
θα εψαχνα την τελευταια ατακα. την τελευταια σκηνη. αυτη που δεν εχει γραφτει ακομα. θα ήσουν γυμνός με σημάδια στην πλάτη και εγω ολογυμνη με σημαδια στην ψυχη. θα σε λενε παλι. θα με λενε τελος...

ενοχη...

2009-02-03T14:55:00.004+02:00

-ωραία... και τωρα τι;
-τιποτα
-θα το αναψεις αυτο;
-ετσι λεω
-μπορεις να μην το αναψεις εδω μεσα σε παρακαλω; δεν θελω να μυρισει.
-μαλιστα. στο μπαλκονι επιτρεπεται το κάπνισμα;
-.....
-στο μπαλκονι λοιπον
-....
-μετανιωσες;
-ποτε δεν μετανιωνω για οτι επιλεγω να κανω και να πω. εσυ;
-δεν ξερω...
-τετοια δειλία;
-δεν ειναι δειλια. απλα δεν ξερω. θα μπλεξουμε...
-ας μπλεξουμε..
-δεν ειναι τοσο απλο.
-απλουστατο ειναι.
-δεν ξερω τι θες απο εμενα.
-εσενα.
-τοσο απλα;
-τόσο
-πως το κανεις αυτο;
-τι κανω; θελω εσενα. πόσο πιο απλο να γινει απο αυτο;
-και οι αλλοι;
-βλεπεις κανεναν αλλον τριγύρω;
-εδω μεσα οχι. εκει εξω ομως μας περιμενουν.
-ας μην ερχοσουν
-δεν γινοταν
-γιατι;
-γιατι ηθελα
-εμενα;
-εμας
-μετανιωσες ομως
-δεν ξερω
-και ουτε θα μαθεις
-θα ξαναρθεις;
-οχι
-γιατι;
-δεν γουσταρω να ειμαι η ενοχη κανενος και ποσο μαλλον η δικη σου
-....
-ποτε δεν ησουν καλος στα λόγια...

no cure..

2009-01-30T08:28:00.004+02:00

- δεν γυρίζει ολος ο κόσμος γυρω απο εσενα!
- ο δικός μου γυριζει γυρω απο εσενα...
- δεν θελω να ειμαι ο κοσμος σου. απο ποτε δυο φιλια σου δινουν το δικαιωμα να με κανεις κοσμο σου;
- απο τοτε που δινοντας τα με κοιταξες σαν να ειμαι η μοναδική επανω στη γη...
- δεν μπορω να τα βαλω με τις παραισθησεις σου.. πίστευε οτι νομιζεις.. αλλα εγω δεν σ'αγαπαω!
- εγω ομως σ'αγαπαω...
- δεν με νοιαζει...
- ουτε και εμενα...

11...

2009-01-15T11:01:00.002+02:00

"Παίζω με τα σπόρια απο ένα ρόδι το μ'αγαπας δε μ'αγαπας.
Κοκκίνησαν τα χέρια μου. Και τα μάτια μου.
Κόκκινα. Απο τότε που μ'άφησες με μια χαραμάδα.
Και μια σκια. Να ταιριαστούν. Να χωρέσει η σκιά σου στη χαραμάδα όπως το 2 χωράει στο 4.
Γέμισε το δωμάτιο σκόνη. Φύλλα. Χαρτάκια σκισμένα που έγραφαν μισά τηλέφωνα. Ο αέρας μόνο τη σκιά σου δεν έφερε.
Φωνές. Ηχους απο φιλιά. Γέλια και τραγούδια που μύριζαν ματιές και πιοτό.
Φτιάχνω ότι μπορώ απο τα υλικά που έχω.
Τελειώσαν τα τσιγάρα. Ουτε φωτιά έχω. Την τελευταία φλόγα έσβησε ο αέρας που έφερε ακόμη ένα φως. μιας ημέρας. ενός μήνα.
Δε μ'αγαπας. Πρέπει να έχασα ένα σπόρι. Μπορεί να γλίστρησε έξω απο την χαραμάδα.
Κρίμα.
Ηταν το τελευταίο."

Βασίλης Μαρουλας απο την ποιητικη συλλογη "Εκει..."

ενα βιβλίο -δώρο που πρεπει ολοι να κανουμε στον εαυτο μας....

leave...

2009-01-08T14:44:00.002+02:00

εχεις δει ποτε εκεινο το ονειρο που σε κυνηγαει ο μεγαλυτερος σου φοβος και εσυ τρεχεις με ολη την δυναμη σου αλλα μενεις συνεχως στο ιδιο σημειο ενω αυτος πλησιαζει; καθε που με κοιταζεις αυτο νιωθω. εγω νομιζω πως τρεχω αλλα μενω στο ιδιο σημειο ακινητη καθως με πλησιαζεις αλλαζοντας μορφες. την μια εχεις φτερα λευκα και σε λιγα δευτερολεπτα το προσωπο του δαιμονα. νομιζω πως θελω να φωναξω μα ουτε φωνη μου βγαινει. αν μεινω ακινητη θα με πιασεις και δεν θελω. προσπαθω να σηκωσω τα ποδια μου και αυτα βουλιαζουν ολο και πιο βαθια στην λασπη.
τοση δυναμη σε ενα μονο βλεμμα. γι'αυτο εισαι ο μεγαλυτερος μου φοβος...

κολαση..

2009-01-05T17:54:00.002+02:00

βαρέθηκα τον ηρεμο παραδεισο.
δωσε μου ενα φιλι με κλειστά τα στόρια και στείλε με πίσω εκει που με βρήκες...
μετά ομως θελω να φυγεις...

προσεχε τι ευχεσαι...

2008-12-28T18:48:00.002+02:00

οταν πραγματοποιουνται ονειρα και ευχες κυριεύεσαι απο εναν γλυκοπικρο πονο εκει βαθια στο στομαχι. εχεις ενα απροδιοριστο χαμογελο και μια γλυκια νωχελικοτητα.
και αφου κολυμπησεις οσο πιο βαθια μπορεις στο χειροπιαστο σου ονειρο, ερχεται η ώρα για καινουργιες ευχες..
το ταξιδι προς στο ιδεατο σου είναι η ωραιοτερη διαδρομη...
ευχομαι η χρονια που θα ερθει να φέρει νέα όνειρα και την υγεία και την δυναμη να ακολουθήσουμε την διαδρομη προς αυτα παρέα με ανθρώπους που αγαπάμε και συνοδευόμενοι πάντα απο ομορφες μουσικές...
Χρόνια Πολλά...

αραγε

2008-12-05T17:26:00.001+02:00

αναρωτιεμαι ποσες ώρες μπορεις να περασεις με σωμα μουδιασμενο και βλεμμα μονο στο ταβανι.
αναρωτιεμαι ποσες φορες μπορεις να περασεις απο το ιδιο σημειο ξανα και ξανα ελπιζοντας οτι καποια στιγμή θα σου κανει την χαρη να εξαφανιστει.
αναρωτιεμαι ποσες νυχτες μπορεις να περασεις σε ενα μπαλκονι ποτιζοντας το ιδιο λουλουδι μεχρι να σαπισει.
αναρωτιεμαι ποσες πληγες στο κορμι μπορεις να ανακαλυπτεις καθε μερα.
αναρωτιεμαι ποσα παγωμενα βλεματα μπορεις να αντεξεις.
αναρωτιεμαι ποσα οχι μπορεις να ακουσεις απο τα χειλη και ταυτοχρονα ποσα ναι να διαβαζεις στα ματια.
αναρωτιεμαι ποσους ηλιους μπορεις να νομιζεις οτι βλεπεις να βουτανε στην θαλασσα και εσύ να αγναντευεις το σπιτι πισω απο το κυπαρρισι...
αναρωτιεμαι ποσες φορες μπορεις να εκλιπαρησεις για ενα χαμογελο.
αναρωτιεμαι ποσες φορες μπορεις να πατας το repeat για να ακουσεις ξανα και ξανα το ιδιο κομματι.
αναρωτιεμαι αν υπαρχει αφεση αμαρτιών απο τον θεο που εχει ο καθενας μεσα μας
αναρωτιεμαι αν εχεις την δυναμη να συγχωρεσεις μια λαθος κουβεντα.
αναρωτιεμαι αν εχεις την δυναμη να αναγνωρισεις ενα αληθινο αγγιγμα.
αναρωτιεμαι αν εχεις την δυναμη να ζησεις χωρις αυτο το φιλι.
αναρωτιεμαι αν εχεις την δυναμη να γινεις για πρωτη και μοναδικη φορα σεναριογραφος σκηνοθετης και πρωταγωνιστης της ζωης σου.
αναρωτιεμαι ποσες νυχτες σκεφτεσαι την απουσια
αναρωτιεμαι ποσα τσιγαρα μπορεις να πιεις μεχρι το μυαλο να νεκρωθει
αναρωτιεμαι ποσα σωματα μπορεις να αγγιξεις μεχρι να βρεις αυτο που αληθινα πεθαινει και ανασταίνεται για χαρη σου.
αναρωτιεμαι ποσες πληγες μετρησες για να καταφερεις να γινεις τοσο σκληρος.
αναρωτιεμαι αν τελικά υπήρξες.

θρησκεια...

2008-11-26T14:14:00.003+02:00

οταν σε εκανα εικονισμα δεν το σκεφτηκα πολυ. σου εβαλα κορνιζα και σε κρεμασα απο το ταβανι. καθε πρωι προσευχη και ενα φιλι στα δεξιά.
σε εκανα θρησκεία γιατι σαν κι αυτην, πίστευα σε κάτι που δεν έβλεπα... στην αγάπη σου...
ήμουν η απόστολος και μάζευα καθε μερα πιστους για προσκύνημα... την ψυχή, την καρδιά, το μυαλό, τα μάτια...
πολέμησα σταυροφόρους, αλλόθρησκους, αυτοκρατορίες...
αλλες μαχες κέρδισα και άλλες τις έχασα...
και κατάλαβα πως οι πιο αιματοβαμμένοι και μάταιοι πόλεμοι εγιναν για μια θρησκεία.....

no title

2008-11-10T16:34:00.002+02:00

σου εχω θυμώσει που μπορεις.
μπορεις να με αγνοεις, να μην με κοιταζεις, να μην μου λες καλημερα, να μην μου χαμογελας, να μην με ψαχνεις, να μην με αγγιζεις, να μην με μαλωνεις, να μην μοιραζεσαι την καθημερινοτητα σου μαζι μου, να μην με ζητας το ξημέρωμα, να περπατας κοιτωντας ψηλα, να συνεχιζεις.
σου εχω θυμώσει που δεν μπορεις.
δεν μπορεις να μιλησεις, δεν μπορεις να εξηγήσεις, δεν μπορεις να συγχωρεσεις, δεν μπορεις να σβησεις, δεν μπορεις να καταλάβεις, δεν μπορεις να ψυθιρίσεις, δεν μπορεις να ουρλιάξεις, δεν μπορεις να σταματήσεις, δεν μπορείς να εμφανιστείς.
σου εχω θυμώσει που μπορεις γιατι εγω δεν μπορω.
σου εχω θυμώσει που δεν μπορεις γιατι εγω μπορω.

κρυφτό...

2008-11-06T09:26:00.002+02:00

γίνομαι τοσοδουλα και τρυπωνω στην τσέπη σου. ξαπλώνω πανω στα κέρματα που πάντα κρύβονται εκει και ξεκουράζομαι. σαν βάζεις το χέρι σου μεσα και τα ψάχνεις κουλουριάζομαι στην πιο μακρινή γωνιτσα για να μην με αγγίξεις. σκαρφαλώνω στο στέρνο σου και περνάω μέσα απο το τρίτο κουμπί του πουκαμίσου σου σε εκείνο το κενό που με βασανίζει χρόνια τωρα. κάνω τσουλήθρα σε όλο σου τον κορμό και δείχνεις να ενοχλείσαι. ψάχνεις να βρείς τι σε γαργαλάει αλλα και πάλι σου ξεφεύγω. τρέχοντας ανεβαίνω στον ώμο σου και ξεκουράζομαι στον λαιμό σου. δεν αντιστέκομαι και σε χαιδεύω ώρα πολλη καθώς σου ψυθιρίζω λόγια αγάπης στο δεξί σου αυτί, και εσυ προσπαθείς να με διώξεις με απότομες κινήσεις. με βήματα γίγαντα μπερδεύομαι στα μαλλιά σου και στα ανακατεύω. βλέπεις ποσο πιο όμορφος είσαι με ατίθεσες τουφες; δεν σου αρεσει ομως και τρέχεις στον καθρεφτη να τα φτιάξεις κοιτώντας το είδωλο σου με απορία. και τότε με εναν μαγικό τρόπο πετάω και προσγειώνομαι στον μηρό σου. εκει θα καθήσω να κοιμηθώ για λίγο. εχεις λίγο χρόνο πριν κυλήσω ως το παπουτσι σου για να σου λυσω το κορδόνι. εκνευρισμένος πια ψάχνεις να βρεις τι σου καταστρέφει την ατσαλάκωτη εικόνα σου.
λυπάμαι, αλλά για να με ξεφορτωθείς θα πρέπει πρώτα να με Δεις...

απατη...

2008-11-05T09:31:00.003+02:00

τα λόγια που σε θυμωσαν προσπαθω να θυμηθω.. ηταν τοσο σκληρα; ηταν τοσο ανυπόφορα; ηταν μια τελεια δικαιολογια για σενα; σε εκεινο το μικρο κομμάτι του μυαλου σου όπου κανεις δεν σε αγαπησε όπως φανταζόσουν, ήθελα να σκαρφαλώσω. να ξηλωσω τις αμφιβολίες σου, να κάψω τις γελοίες αντιστάσεις σου και να το φωτίσω με φως ήλιου για να δεις την αλήθεια. εσύ διώχνεις όποιον πλησιάζει. εσύ φοβασαι. εσύ αρνείσαι να δεις πως η ανιδιοτέλεια μπορει να συνυπάρξει με την αγαπη...
και ειναι πολυ αργα για σένα να πειστεις πως ολα ηταν αλήθεια, και πολυ αργά για μενα να πειστώ πως ήσουν μια απατη...

glory box...

2008-10-22T15:42:00.001+03:00

δεν εχω λογια εκτος οτι ταιριαζει εξαιρετικά με νυχτα και αρκετο αλκοολ...

λοξά...

2008-10-14T20:22:00.004+03:00

ετσι οπως χάσκεις στον τοιχο κρεμασμένος στραβα δεν θελω να σε φιλησω.
εντυπωσιαστηκες; και εγω.
ολα τα φιλια που ηθελα να σου δωσω και δεν με αφησες, επεσαν κατω και χαλι στα ποδια γνωστων και περαστικων εγιναν. δεν εχω αλλα.
τι ειπες; δεν σε νοιάζει; α μαλιστα καλά ακουσα δηλαδη.
μήπως σε νοιάζει να σε ξεκρεμάσω; μήπως κουραστηκες ετσι λοξά τοσα χρόνια;
τι είπα; είπα δεν με νοιαζει. ναι καλα άκουσες δηλαδη.
αρκετα εψαξα για την σωστη θεση.

κοιμησου τωρα...

2008-10-03T17:13:00.001+03:00

Ενθάδε κείται ερως μοναχικός.
Εζησε χρόνια έντονα με απολυτη ευτυχια και απολυτη δυστυχια. Με εμποδια και δρομους ανοιχτους που φοβηθηκε να τρεξει. Με πολλα ψεμματα και λιγες αληθειες. Με δυνατα σωματα και λιγες ψυχες. Με αρνησεις και καταφασεις. Με αντιθεσεις και επιθεσεις. Με πληρη υποταγη και πληρη επιταγη του ολου. Γεννηθηκε μια νυχτα με βροχη και καφε και πεθανε μια νυχτα με βροχη και τσιγαρο. Ταξιδεψε σε λιγα μερη και εδραιωθηκε σε καθισματα αυτοκινητων. Ακουσε μουσικες και διαλεξε υποκρουση ζωης. Ηπιε πολυ αλκοολ και πολλα τσιγαρα. Εδωσε φιλια που ματωσαν τα χειλη και ειπε λεξεις που εσκισαν τις σαρκες. Λατρευτηκε σαν θεος και δεχτηκε θυσιες. Πονεσε με τις ενοχες και τις τυψεις αλλα τις εκρυψε κατω απο το μαξιλαρι. Ανεβηκε σκάλες και πεταξε χαρτια. Κοιμηθηκε για λιγο και ξυπνησε πιο θυμωμενος. Ορμησε σαν αγριμι στις δοθεισες σαρκες και τις σημαδεψε για παντα. Χαρισε αληθινα χαμογελα και δεχθηκε αληθινες ματιες. Αφησε τα δακρυα να κυλησουν και ανοιξε παιδικη αγκαλια για να τα παρηγορήσει. Και εκει λιγο πριν το τελος, εκανε το ανηκουστο. Κοιμηθηκε αγκαλια, και εκοψε τις ανασες. Και σαν ευτυχισμενος υπερήλικας, εκλεισε τα ματια και περασε στην επομενη ζωη...

γράψε λάθος...

2008-10-01T12:45:00.003+03:00

"Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων, ενόχλησες και την ορθογραφία μου.
κατ'επανάληψη λες, μ'επιασες να γράφω συνδιαζω αντι για συνδυάζω που σημαίνει συν-δυο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο τα δυο μαζί ενώνω - το ζω το αφήνουμε απ'έξω για μετα, αν πετύχει ο συνδυασμός.
Δεν είναι λάθος φίλε μου. Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας. Δείξε μου εσύ ενα ύψιλον που να καταφερε ποτε σωστά να μας ενώσει. Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν την ρηματική του ζω απεραντοσύνη.
Απ'τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία. Πάρε παράδειγμα τι κινητά που γράφεται το ψέμα. Οταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον αλλον σωστά το γράφεις μέσα σου, θαραλλέα. Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα τότε το γράφεις ψαίμα.
Ρωτάς απο που και ως που γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.
Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση το κοιμητήριο η οικουμενη το οικτρον και η αοιδός επιθυμία απ' την αρχη να ξαναγραφόταν ο κόσμος.
Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνοια πρωτογράφτηκε λάθος απο το Θεο."

Κική Δημουλά

το υψιλον που ποτε δεν καταφερε να μας ενωσει μην το κυνηγάς. θα το είχαμε βρει αν υπηρχε...

τελος...

2008-09-26T23:32:00.003+03:00

περίεργο. πιστευα πως το οχι σου θα εφερνε τις θαλασσες του κοσμου στα ματια μου. αλλα μονο μια πικρα στο στομα εχω. "παντα ξερουμε την αληθεια μεσα μας" ελεγες. ναι την ξερουμε. αλλά την μορφή την οποια θα διαλεξει για να εμφανιστεί μπροστα σου ποτε δεν μπορεις να την προβλεψεις.
οταν το σωμα διαλυεται, τα κομματια δεν πεθαινουν. βρισκουν τρόπο να ενωθουν ξανα. καμμια φορα τα ραμματα σπανε και τοτε ολο το σωμα ποναει σαν την πρωτη φορα. μεχρι να ενωθουν ξανα και ξανα και ξανα...
ένας σωστος αποχαιρετισμός προυποθέτει λιγη βροχη, ομίχλη ίσως, μουσική αργή, και βλέμματα γεμάτο πόνο. θελει και λογια σκληρα αλλιως δεν εχει νοστιμαδα. δεν εβρεχε και σιγουρα δεν ειχε ομίχλη. το βλεμμα σου μαλλον ανακουφιση παρα πονο και το δικό μου στο κενο. τα λογια σου ομως πετρες βαριες. "ο ερωτας ειναι αδικος" ελεγες. ναι είναι. και τωρα βλεπω πως ολες σου οι ατακες ηταν εντεχνως προβαρισμενες για να εισαι ετοιμος την ωρα του grand finale. φωτα καμερα παμε...
συγχώρα με... δεν καταλαβα πως παίζαμε. νόμιζα πως ζούσαμε....

...

2008-09-24T16:43:00.001+03:00

... και εσυ νομίζες πως μια αγκαλια μπορει να σημαίνει και αγαπη...

μισα-μισα...

2008-09-22T16:15:00.003+03:00

Έλα να μοιραστουμε την ευθύνη. Εγω θα παρω την ευθύνη του φιλιου και εσύ του πισωγυρίσματος. Εγω θα αναλάβω τις συνεπειες του οχι και εσυ παρε τις ευθυνες του ναι. Αυτες μπορουμε να τις ανταλλάσουμε καθε φορα αναλογα με την βραδια. Σου χαριζω και την ευθυνη του «παμε μια βολτα;» για να φέρω εις περας την ευθυνη του «ναι, αρκει να μην γυρισουμε πισω». Σε αφηνω να διαλεξεις και την μουσικη υπόκρουση της δικης μου ευθύνης αρκει κάπου στο βάθος να τραγουδαει ενα βιολι. Αν κουραστεις ομως δεν την παιρνω την ευθύνη σου. Πρεπει να εχεις και εσυ με κατι να παλευεις τις νυχτες οταν δεν θα ιδρώνουμε μαζι. Την δική μου και να κουραστω δεν στην χαριζω. Δεν θα την αγαπησεις οσο εγω και δεν θα την πηγαινεις βολτα τα απογευματα να δει την θαλασσα.
Ελα να μοιραστουμε την ευθυνη λοιπον.
Οχι για να γινει πιο ευκολο αλλα για να γίνει βαθυτερη η συνομωσία...

βροχη

2008-09-15T16:19:00.003+03:00

επιασε η πρωτη βροχη σημερα. θυμήθηκα τοτε που περπατουσαμε στον δρομο και μας επιασε η μπορα και ετρεξες να βρεις υποστεγο. μου φωναζες να ερθω εκει κατω απο το ασπρο μπαλκονι για να μην βρεχτω και εγω περπατουσα ηρεμα και αργα νιωθοντας ολες τις ψιχαλες επανω μου. τοτε σκεφτηκα ποσο υπεροχος θα ησουν αν δεν φοβοσουν να μουσκεψεις το ασπρο σου πουκαμισο με φθινοπωρινη βροχη.. ποσο ελευθερος θα ησουν αν αφηνες το νερο να σε καθαρίσει και εσυ να ζητας κι αλλο κι αλλο κι αλλο... και να γελας δυνατα. και μετα να καθησουμε στο βρεγμενο παγκακι να σου στριψω τσιγαρακι. και οπως θα με κοιτας το βλεμμα σου να ειναι ηλιολουστο.
δεν καθησαμε σε παγκακι. εσυ εμεινες στεγνος σε ολες τις βροχες και εγω τρυπησα ολα μου τα παπουτσια τσαλαβουτώντας μεσα στις βρόχινες λιμνουλες των δρόμων.
και κάπως ετσι εμαθα πως ανθρωποι πολυτελείας σαν και εσενα δεν μουσκευουν ποτε..

θελεις;

2008-09-12T12:03:00.003+03:00

αν θελεις να συνταξιδεψουμε, θα πρεπει να κανεις πιο κει το εγω σου.
αλλιως δεν θα φτάσουμε ουτε σε εναν σταθμό μαζι.

φθινοπωρο..

2008-09-10T10:27:00.002+03:00

9 ταξιδιάρικα λεπτα φθινοπωρου "κλεμμενα" απο τον μορφεα

αμυνα..

2008-09-02T11:34:00.002+03:00

κουραστηκα να κουβαλαω το οστρακό μου κάθε που εισαι κοντά μου. με ποναει στα πλευρα και δεν μπορω να αναπνευσω.

κανεις πιο περα για να το βγάλω σε παρακαλω;

Διψα..

2008-09-01T09:24:00.002+03:00

μου λειπει ο ώμος ο δεξιος. την ωρα που τον ετρωγες, ανασαινες βαρια και τα αίματα ετρεχαν μεχρι τον λαιμο σου. ετσι δεν καταλαβες πως ταυτοχρονα κατασπαραζα την δεξιά σου πλευρα εκεί κάτω απο το στηθος. σου εκλεψα και το αριστερο σου χερι την ωρα που ο μηρος μου γινόταν το γευμα σου. τα λειψά μας σώματα δεν φαίνονταν εκει χαμένα μεσα στο κατακόκκινο πατωμα.
αναρθρες, πρωτογονες κραυγες, οπως αρμοζουν στους ανθρωποφάγους.
πόνεσα σαν δαγκωσες την ωμοπλάτη μου και σου επέστρεψα διπλό τον πονο οταν γεύτηκα επιτέλους την καρωτίδα σου. ετσι δεν καταλαβες πως ανοιξα το στερνο σου και πηρα την καρδιά σου, αίματα γεματη, λαχταριστή.
οταν δεν θα κοιτάς, θα βγαλω και την δική μου, και θα βρω θεό θυσία να τις κάνω...
μήπως ετσι ξεδιψάσουμε και σωθούμε ο ενας απο τον αλλον....

γενεθλια

2008-07-28T14:28:00.002+03:00

αγορασα το ιδιο φορεμα σε ολα τα χρωματα του ουρανιου τοξου, και τα παπουτσια ολα ψηλοτακουνα εγιναν. σκονταψα στην αρχη μα τωρα τα συνηθισα. φορεσα και εκεινο το φουλαρι που σου αρεσε. βαφομαι με κοκκινα κραγιον αλλα δεν ξερω πως και παντου γεμιζω κοκκιναδια. θα μαθω ομως. τα μαλλια μου παντα φροντισμενα και λαμπερα. ακουω τις μουσικες σου και ξεχασα να μιλαω τα λογια μου.

τωρα που γαμησα την ψυχη μου, μπορω επιτελους να παρω την δική σου;

νεα..

2008-07-24T14:27:00.004+03:00

εχθες κοιμηθηκα στο πατωμα. το κρεββατι την επομενη εβδομαδα θα το φερουν ειπαν. ο καινουργιος μου τοιχος απο την μερια που καποτε ητανε δικη σου ειναι κροκι. ετσι το ειπε ο κυριος που το εβαψε. το διαλεξα γιατι κουραζει τα ματια μου και ετσι κλεινουν. επάνω στα βιβλια εχω βάλει ενα φωτιστικό πράσινο. κομοδινο δεν θα παρω. τιποτα δεν ειναι στη θεση του, cd, βιβλια, πιατα, ποτηρια, η ψυχη μου. μονο τα ρουχα μπηκαν στην ντουλαπα. υποσχεθηκα στον εαυτο μου να τα τακτοποιησω οταν ερθει το κρεββατι. μονό το πηρα και ο υπευθυνος με κοιταξε με απορια. μαλλον δεν καταλαβε πως ετσι δεν χρειαζεται να μαθω να κοιμαμαι χωρις εσενα. μαζι με το κροκι διαλεξα και μια κοκκινη μπλουζα. την αφησα στον καναπε. το κοκκινο ειναι δυνατο χρωμα μου ειπε η πωλητρια. ισως να βαψω τον τοιχο του σαλονιου κοκκινο να τον βλεπω καθε μερα, αφου ειναι δυνατο το είπε και η πωλητρια καθως με κοιτουσε με οικτο. μαλλον τα μαλλια μου δεν θα της αρεσαν. το ξανθο ομως ειναι της μοδας. μου το ειπε η κομμωτρια. "αλλαγη θελω" της ειπα. και την αφησα να με κανει ξανθια. στον καθρεφτη μου που γελασε οταν με ειδε, του εβγαλα την γλωσσα κοροιδευτικα. το ξανθο ταιριαζε εξαιρετικά με τα αδεια ματια μου. συμφωνησε και ο περιπτερας μαζι μου σημερα το πρωι που πηρα τα τσιγαρα μου. αυτα δεν τα αλλαξα. τα ξερουν τα σωθικά μου οπως το σωμα μου εσενα. δεν δεχονται αλλον καπνο να τα καψει. αλλα αυτο δεν το ηξερε ο ψηλός νεαρός που αγορασε το αυτοκινητο μου οταν μου ζητησε να τον κερασω ενα τσιγαρο. με κοιταξε περιπαιχτικά και αναρωτήθηκε αν κυκλοφορουν ακομα αυτα τα τσιγαρα. αντι για απαντηση του εδωσα το κλειδι και γυρισα σπιτι με το τρενο. του θυμωσα νομιζω.

Αποψε σιωπηλοι..

2008-07-16T22:33:00.003+03:00

δεν θελω μωρε να ξενυχταω αλλο χωρις εσενα.. ποτε θα ερθεις; δεν θα ερθεις ε;
και πειραζει πολυ που εγω θελω να ξαναδουμε το Αυγουστιατικο φεγγαρι μαζι;
ειδες; γι'αυτο σου ελεγα να μην δινεις.. "δεν δινω" μου ελεγες και εγω γελαγα.. ναι εχεις δικιο δεν εδινες. το να προσφερεις αυγουστιατικο φεγγαρι δεν σημαινει οτι δινεις.. το φεγγαρι εκει ειναι δεν στο προσφερει κανενας.. και εγω γιατί ενιωθα πως το ξεκαρφιτσωσες, ολη η γη βυθιστηκε στο σκοταδι και εγω η μοναδικη τυχερη το πηρα στα χερια μου να φωτισω μονο τον δικο μας κοσμο..
δεν θελω να ξενυχταω αλλο χωρις εσενα. ας κοιμομουν τουλαχιστον.. θα καθοσουν μεσα στο ονειρο μου και θα σου τα ελεγα ολα.. δεν θα καθομουν διπλα σου. συνειδητα, ασυνειδητα ή υποσυνειδητα δεν εχει σημασια το κορμι μου δεν δεχεται να καθησει διπλα σου. συγνωμη μωρε αλλα ξερεις φοβαται μην ξυπνησει ξανα.. μια φορα να βγεις απο τον ληθαργο φτανει.. στην δευτερη μαλλον δεν θα αντεξεις...
το καλοκαιρι που με εκανες να αγαπησω το μισω πια, στο ειπα; ναι, το μισω πια. σε εχει παρει αγκαλια και κανεις βολτες κατω απο το σπιτι μου... και εκει που παω να σου φωναξω για να ανεβεις, χανεσαι. καλα κανω και το μισω λοιπον.. δεν με ρωτησες οταν μου το χαρισες δεν σε ρωταω τωρα που στο πεταω πισω...
δεν θελω να ξενυχταω αλλο χωρις εσενα... στο ειπα;
και "δεν θελω να ειμαστε ουτε φιλοι ουτε εχθροι.. θελω να μην θυμαμαι..."*

*στιχος: Βάσω Αλαγιαννη

χορος..

2008-07-16T12:51:00.002+03:00

σκεψου πως η ζωή ειναι χορος...
θα μπορουσε να ειναι ένα βαλς. παλιομοδιτικο, αργό, αλλά παντα μελωδικό, σχεδον παντα αγνο...
θα μπορουσε να ειναι ένα τανγκο. παθιασμενο, ακρως ερωτικό και ιδρωμενο, περισσοτερο ρυθμικό και σχεδόν ποτε αγνο...
θα μπορουσε να ειναι ενα ζεϊμπέκικο. θυμωμενα 9/8, πονος να αναβλυζει απο καθε σου κυτταρο.. εξοντωτικό και λυτρωτικό...
σκεψου πως η ζωη ειναι χορός... τα βηματα τα μαθαινεις καθως προχωρας και διαλεγεις τους χορους σου..
για καποιους χορους χρειαζονται δυο ενω για αλλους χορευεις μονο εσυ και τα μεσα σου...
μην ξεχασεις όμως πως μπορεις να χορευεις χωρις να χρειαζεσαι κοινο και χειροκροτημα...
όπως εκανες τοτε που μικρο παιδι στριφογυριζες με τα χερια ανοιχτα στην μεση του σαλονιου..
-θυμασαι αραγε-...

1987..

2008-07-09T09:08:00.004+03:00

δροσιστική, μαγική, ανεμελη, αθώα και λυτρωτική βουτια στο χθες...

πεταγμα..

2008-06-25T17:48:00.003+03:00

οι δυνατοί πιστευουν πως δεν πρεπει να σε νοιαζει η προσγείωση παρα μόνο οταν εχει αρχισει η κάθοδος.. οταν πετας πρεπει να ζεις για την στιγμη που απο ψηλα χαζευεις χρωματα μουσικες χορους... αν σε απασχολησει εκεινη την στιγμη που και πως θα προσγειωθεις εχεις χασει ολη την μαγεία που σου εδωσαν τα φτερα που απρόσμενα απέκτησες..
οι δειλοι κοιτουν με το βλεμμα στον ουρανο και ευχονται μεσα τους να μπορουσαν να πεταξουν και ας επεφταν, την ιδια στιγμή που γελανε χαιρεκακα με τον κρότο που εκανε η προσγείωσή σου...

ο δειλός θα συνεχισει να φοβαται να πεταξει οσα φτερα και αν του χαρισεις και ο δυνατός θα συνεχίσει να πετά εστω και με μισό φτερό...

ενας δειλός και ενας δυνατός δεν πρόκειται ποτέ να πετάξουν μαζί οσο και να το θελησουν..
και ας ηξεραν πως μπορουσαν να κρατήσουν ο ενας τον αλλον και για να πεταξουν και για να προσγειωθούν...

είναι και η δειλία σου θεμα γονιδίων άραγε;

αλλαγες..

2008-06-20T17:03:00.002+03:00

με εντυπωσιαζει παντα πως μεσα σε μικρο χρονικό διαστημα μπορουν να συμβουν τοσα που να σε κανουν να αναθεωρησεις μεγαλο μερος των θεσεων σου αλλα και των συνηθειών σου.
παντα ήμουν παιδι του "μαυρου" μεχρι που πολύ προσφατα συνειδητοποιησα πως το δικο μου μαυρο είναι τουλάχιστον ηπιότερο μπροστα στο πραγματικό μαυρο που μπορει να συμβει σε αυτους που αγαπας...
και ειναι πραγματικά χαζό να νομίζεις πως ο κόσμος ολος περιστρεφεται γυρω απο εσενα.. γι'αυτο και η ζωή βρισκει παντα τρόπο να σε ξυπνησει οταν εχεις πεσει σε ληθαργο...
αν ολα συμπεσουν χρονικά και υπάρξει και ανάλογη προτροπή από ανθρώπους που αν μην τι άλλο εκτιμάς και ας μην τους ξέρεις τότε ο λήθαργος χάνεται πιο ευκολα... και οι αλλαγές φαντάζουν εύκολες...
η σωστή στιγμή ειναι πολυτελεια τελικά...

υ.γ κ. ΚΚΜοιρη μου ελπίζω να σας αρέσει το λευκό μου.. σήμερα το φορεσα θα προσπαθήσω να το συμπαθήσω.. σας ευχαριστώ..

ΑΓΝΩΣΤΗ Χ..

2008-06-11T19:57:00.002+03:00

"Με σκαλίζεις σαν ξερο χωράφι.
Κι ότι σάπιο κι αχρηστο βρίσκεις το αγαπας
το χρυσαφι μου το πετας στα σκουπιδια
αναλογιζομαι την ωρα που θα φευγεις
νομιζοντας πως πηρες οτι ήθελες να παρεις
Δίχως ποτε να σου περασει απ'το μυαλο
πως πήρες ότι σου αξιζε να πάρεις."

Γιαννης Αγγελακας

ανοιξη..

2008-05-25T01:44:00.003+03:00

καθε πρωι το ξυπνητηρι χτυπαει στις 7.
κάθε πρωι γραφειο με πλατη γυρισμενη στην μερα.
καθε απογευμα πισω σε τοιχους χρωματιστους βουβους.
καθε νυχτα στο μπαλκονι με προσωπο στην κομματιασμενη νυχτα.
συνηθειες που καποτε εμοιαζαν με επιλογες. οχι πια.
τα χαμογελα και οι σκεψεις μας που πια δεν συναντιουνται στον αερα, αυτα μου λειπουν πιο πολυ..
είχε δικιο ο ποιητης
"αν τον βρεις ποτε δεν θα ξεχασεις.."

συνηθεια..

2008-04-29T09:27:00.002+03:00

Αποδοχή ή παραίτηση; ξερεις, αυτο που νιωθεις οταν εχεις παψει πια να κλαις, οταν εχεις σταματησει να θυμασαι, οταν βλεπεις μια χρωματιστη γραμμη στον οριζοντα..
θα μπορουσες να το πεις αποδοχη μιας καταστασης.. την οποια προσπαθησες να αλλαξεις αλλα δεν ειχες τον σωστο τροπο..
θα μπορουσες να το πεις παραιτηση απο μια κατασταση... την οποια παλεψες να μην αποδεχτεις..
κουταμαρες... αυτα που σε πονανε σου τα κερνάνε και σου τα σερβιρουν αυτοι που τους εχεις δωσει την δυναμη και το δικαιωμα να σε πονεσουν..
ή αποδέχεσαι το κερασμα ή οχι..
αποδοχή ή παραίτηση; τιποτα απο τα δυο..
απλα συνηθεια..

αναγκαστικά

2008-03-24T10:39:00.003+02:00

ειναι πραγματι γελοιο πως αδειαζει το βλεμμα οταν το μυαλο ή το κορμι εχει λαβει αυτο που ηθελε.. και ειναι ακομα πιο γελοιο πως πειθεις τον εαυτο σου για πολυ καιρο οτι δεν σε κοιταει ενα αδειο βλεμμα αλλα ενα βλεμμα που απλα μελαγχολησε και θα ξαναγεμισει..
και οταν ολα οσα ειδες, ενιωσες, εδωσες και νομισες πως πηρες καταληγουν στην λεξη "αναγκαστικά" τοτε ψαχνεις να βρεις το λαθος..
που δεν ειναι αλλο απο το οτι δεν ηξερες πως η λέξη "αναγκαστικά" υπάρχει στο λεξιλογιο των ερωτευμενων...
και πως οταν εμφανιζεται αυτη η μικρη λεξουλα τοτε απλα δεν υπηρξε ποτε ερωτας...

ατελειωτες διαδρομες..

2008-03-17T11:12:00.002+02:00

οταν το ξωτικο που λεγεται Thom Yorke τραγουδαει το μονο που εχεις να κανεις ειναι να διαλεξεις την πιο μακρινη διαδρομη που μπορεις και να την ακολουθησεις.. να εχεις πατημενο το repeat και ανοιχτο το παραθυρο του αυτοκινητου για να σε χτυπαει ο αερας.. δεν χρειαζεται να βλεπεις τον δρομο.. ταξιδευεις..
οταν δε ξαφνικα τη θεση του ξωτικού πάρει ο δαιμονας που λεγεται Brian Molko τοτε ακομα και η πιο μακρινη διαδρομη δεν σου φτανει για να γεμισει και να αδειασει το μυαλο..
αστους να σου σιγοτραγουδουν και παψε να καταπιεζεις την ψυχη σου..
και τοτε να'σαι σιγουρος πως εκει που θα καταληξει το ταξιδι σου, ειναι ακριβως εκει που ηθελες να πας αλλα φοβοσουν..

θυμος..

2008-03-13T16:11:00.003+02:00

ο θυμος -δικαιολογημενος ή αδικαιολογητος σημασια καμια δεν εχει - σε κανει να ξεχνας. τα καλα. γιατι για τα ασχημα ειναι λογος να θυμάσαι.
ο θυμος σε θολωνει και σε κανει να πραττεις αψυχολογητα..
ο θυμος σε συνδυασμο με τον πονο που υπαρχει μεσα σου σε κανουν σκληρο.
και χρειαζεται μια τοση δα στιγμη για να συνειδητοποιησεις πως οτι θεωρεις δεδομενο και το βαζεις απεναντι σου και το χτυπας ειτε με τα χερια ειτε με τις λεξεις μπορει ξαφνικα να μην υπαρχει πια. δευτερολεπτα χρειαζονται για να καταλαβεις πως ο θυμος σε εκανε να χασεις στιγμες και συναισθηματα.
οσα υγρα και αν αφησεις να κυλησουν απο τα ματια και απο το σωμα σου, τιποτα δεν ερχεται πισω. και μενεις απλα μετεωρος και χαμενος..
ο θυμος μπορει να ειναι αυτοπροστασια.. μα σαν χασεις αυτο(ν) απο το(ν) οποιο(ν) προσπαθεις να προστατευτεις, δεν μπορεις να θυμωσεις πια..
τοσες στιγμες που εχασα μαζι σου επειδη σε φοβηθηκα και διαλεξα τον θυμο σαν αυτοπροστασια πως θα τις παρω πισω;
τιμωρια μου; ο θυμος που νιωθω τωρα πια για μενα..

ανηφορα..

2008-03-12T09:38:00.003+02:00

θα βρω μια αποτομη ανηφορα.. θα την ανεβω τρεχοντας με ανοιχτα τα χερια.. θα φτασω στην κορυφη και θα κοιταξω κατω τον κοσμο μικρο και αδιαφορο.. και θα ουρλιαξω μεχρι να ματωσουν τα πνευμονια μου..
θα αδειασω λες;

Καταφυγιο..

2008-01-31T16:22:00.000+02:00

υπαρχουν μερη - καταφυγια. σπανια ομως μενουν. ειτε γκεμιζονται ειτε κλεινουν ειτε δεν χωρουν πια τους φοβους σου.
υπάρχουν τοποθεσιες - καταφυγια. σπανια ομως μενουν. ειτε καταπατουνται ειτε τις ανακαλυπτουν και αλλοι ειτε δεν προσφερουν πια ζεστασια.
υπαρχουν ανθρωποι - καταφυγια, ποτε ομως δεν μενουν. φευγουν.
οι φοβοι και οι πονοι αναζητουν καταφυγια παντου. οταν τα βρισκουν καταλαγιαζουν. οταν τα χανουν θεριευουν και σε κατασπαραζουν. αυτο ειναι το σαπισμα που νιωθεις απο μεσα προς τα εξω.

οι φοβοι και οι πονοι κοιμουνται αν τους χαρισεις μια αγκαλια. και οταν δυο ματια σε κοιτουν και σε εκπιπαρουν γι'αυτην, θα επρεπε να θελεις να την χαρισεις..

Εμμονες..

2008-01-30T08:55:00.000+02:00

ενα καλο στριφτο τσιγαρο, μια μελαγχολικη μελωδια, ενα πιανο κλειστο και σκονισμενο στη γωνια, ομορφα λογια αλλων κλειδωμενα σε χαρτια και στο μυαλο, ενα αρχαιο αγγιγμα που νομιζεις πως δεν παλιωσε ποτε, μια νυχτα καθιστη στο παγωμενο πατωμα, ενα κερι αναμενο, δυο σκιες στον τοιχο, ενα φεγγαρι μικρη φετουλα, ενα πορτοκαλι λουλουδι, το ηχοχρωμα μιας στοιχειωμενης φωνης, ενα φθινοπωρινο αερακι, μια βολτα με ανοιχτο παραθυρο χωρις λογια, ενα φευγαλεο βλεμμα, δεκα λεπτα που μετατραπηκαν σε αιωνα, στιχοι που σε συνοδευουν, ενα ζευγαρι παπουτσια φορεμενα μια φορα, μια ταινια χωρις happy end, ενα κλαμα που σε λυτρωσε για μια στιγμη, ενα βλεμα που σε χαιδεψε, ενα ραφι με βιβλια σκονισμενο, μια κραυγη ευτυχιας, ενας απογευματινος περιπατος με σκυφτο κεφαλι, μια αγριεμενη χειμωνιατικη θαλασσα, ενας χρωματιστος πινακας στον τοιχο, ενα τσουβαλι αναμνησεις κλεισμενες στο μνημοντουλαπο.

οι εμμονες ειναι το υλικο απο το οποιο ειναι φτιαγμενη η ζωη, θυμασαι που στο ελεγα;

Αληθεια..

2008-01-14T08:47:00.000+02:00

την πρωτη φορα που σε επισκεπτεται την νιωθεις σαν τσιμπημα κουνουπιου καπου χαμηλα στο ποδι νυχτα καλοκαιριου.. την αγνοεις και συνεχιζεις τον υπνο σου.
στην συνεχεια μεταλασσεται για να σε κανει να την καταλαβεις, σε κατι πιο μεγαλο και πιο δυνατο και σε χτυπαει καπου εκει στη μεση σαν να μη προσεξες οταν προσπαθησες να σηκωσεις κατι βαρυ.. και παλι ομως τον αγνοεις τον πονο γιατι μπορεις να τον γιατρεψεις.
κατα καιρους κανει βολτες γυρω σου με διαφορες μορφες αλλα εσυ κανεις πως δεν την βλεπεις και πως δεν την νιωθεις..
μεχρι που πέφτει πανω στα μουτρα σου σαν σκαγια απο μια σφαιρα που δεν ειχες φανταστει ποτε οτι θα δεχτεις. και τα σκαγια δεν ξεχωριζουν που θα χτυπησουν. σου κοβουν το προσωπο και σε γεμιζουν αιματα. και μπαινουν μεσα στο κεφαλι σου και ταξιδευουν μεσα στο κορμι σου μεχρι να ματωσεις παντου. και καθονται εκει μεσα χρονια ολοκληρα..
οσο και να θελεις να κρυφτεις οσο και να εθελοτυφλεις, η αληθεια παντα θα σε βρει.. και το μονο που μπορεις να κανεις πια ειναι να ζησεις μαζι της..